Her şey bir anda çözülür!
Ayrılma öncesinde eller,
Yorgunluk sonrası dizler.
Her şey bir anda kavuşur!
Birbirini kesecekse yollar,
Bir tek sözün vardı,
Gönlümü kucaklayan.
Beni benden alan,
Yüreğimde kalan.
Bir tek söz bıraktın.
İnsan olana yaşamak denen şey,
Sadece nefes almak olmamalı!
Atılan taşın başı yarması tabi ki de,
İrade verilen insandan sorulmalı.
Koyunlarını çobana emanet eden,
Güneş vardı, karanlık araya girdi, bitti.
Aşk vardı, hüzün habersiz geldi, bitti.
Umut vardı, gözden fer olup, akıp gitti.
Sevgili vardı, sevgisi bitti, bırakıp gitti.
Keşke elinden beslenen kuş olsaydım,
Doyursan, sonra güzelce okşasaydın.
Acıkınca, merhametinden tatmak için,
Ve sonra teşekkürlerimi sunmak için,
Gelip şu minnacık gönlü bıraksaydım.
Sen hangi bağın bağbanısın?
Bahçemdeki güllere bakarsın!
Sen hangi sürünün çobanısın?
Al başlı kuzuma göz koyarsın!
Sen hangi kapıların hırsızısın?
Kimin elinden atıldığını bilmeyen,
Rengarenk, yassı yuvarlak taşlar,
Suya düşünce, halkalar çiziyorlar.
Suda iç içe ters dalgalar oluşturan,
Atandan bi haber duygusuz taşlar,
Her şey BİR''den oluş
Her şey BİR''e yol alış
Her yol alış BİR''e varış
Her varış BİR''de oluş
Her şey BİR''den oluş
Her şey BİR''e yol alış
Her yol alış BİR''e varış
Her varış BİR''de oluş
Gözden ferler sönünce,
Umutsuz olur sevilenler.
Kelimeler artık bitmiştir,
Kalmamıştır düşünceler.
Mutluluk artık uzaktır,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!