İki yol Şiiri - Ali Saye

Gitmek gerekir bazen…
Çünkü bazı kapılar, ardına kadar açık olsa da insana nefes vermez.
Bazı evler yuva değildir,
Bazı insanlar ise en kalabalık yalnızlıktır.
Kalırsın…
Her gün biraz daha eksilerek,
Her gece kendinden bir parça daha kopararak.
Sonra aynaya bakarsın;
Yüzün durur yerinde ama sen çoktan gitmişsindir.

Gitmek gerekir bazen…
Fakat öyle yollar vardır ki,
Ne varacağın yer umut olur
Ne de geride bıraktığın yer pişmanlık.
Adımların yalnızca acıyı taşır,
Gözlerin yalnızca geçmişi arar.
Çünkü bazı vedalar,
Bir insanı terk etmek değil,
Kendi ruhunu geride bırakmaktır.

Ben öyle bir yerdeyim ki…
Gitsem de kaybediyorum,
Kalsam da.
Ne ayrılık kurtarıyor beni,
Ne de sabır.
Çünkü bazı savaşların kazananı yoktur;
Sadece daha geç yıkılanları vardır.

Sağım ayrılık…
Solum ölüm…
Sağımda tabut bekliyor sessizce,
Solumda kefen beyazlığıyla gözlerimi kamaştırıyor.
Bir adım atsam vedaya çıkıyor yolum,
Bir adım daha atsam sonsuz sessizliğe.

İnsan ne zaman tükenir bilir misin?
Gözyaşı bittiğinde değil…
Canı yandığını anlatacak kelime bulamadığında.
Çığlıkları içine gömdüğünde,
Gülümsemeyi yalnızca başkaları rahat etsin diye taktığında.
İşte o zaman başlar yavaş yavaş ölmek.

Ben artık acıya alışmadım,
Acı bana alıştı.
Her sabah ismimi o uyandırıyor,
Her gece omzuma o başını koyuyor.
Yalnızlık en sadık dostum oldu,
Sessizlik ise en uzun sohbetim.

Ne bir el uzandı karanlığıma,
Ne de bir ışık düştü penceremden.
Beklediklerim gelmedi,
Gelenler ise kalmayı bilmedi.
Bense hep yarım kalan cümleler gibi yaşadım;
Noktası konulamayan,
Ama devam edecek gücü de kalmayan...

Şimdi sorsalar bana;
"Nereye aitsin?" diye...
Ne gittiğim yerlere aitim,
Ne kaldığım zamana.
Ben, umut ile vazgeçiş arasında sıkışmış,
Adını kimsenin bilmediği bir mevsimim.

Belki bir gün toprağa düşer bütün yorgunluğum.
Belki o zaman susar içimdeki fırtına.
Çünkü bazı insanlar yaşamaktan değil,
Taşımaktan yorulur.
Ben de öyle yoruldum ki…
Artık omuzlarım değil, ruhum ağır geliyor bana.

Ve eğer bir gün ansızın kaybolursam,
Arkamdan gözyaşı dökmeyin.
Çünkü ben çoktan,
Kimsenin fark etmediği gecelerde öldüm.
Geride sadece nefes alan bir beden kaldı.

Şimdi önümde iki yol var:
Biri ayrılık,
Diğeri ölüm...
Hangisini seçersem seçeyim,
Kaybeden yine ben olacağım.

Çünkü bazen insan,
Yaşarken de ölür.
Ve en ağır cenaze,
Hâlâ atan bir kalbin içinde taşınandır.