İçimde Kalan Düğüm Şiiri - Mustafa Alp

sen şimdi hangi şehrin
hangi yağmurlu durağında bekliyorsun bilmiyorum.
ama ben hala
adını içimde taşıyan eski bir yara gibi geziyorum sokaklarda.

insan bazen birini unutmaz.
sadece onsuz yaşamaya alışır.
ben alışamadım.

çünkü sen
giderken yalnız kendini götürmedin.
birlikte kurulacak bütün ihtimalleri de topladın avuçlarına.
bir sabah kahvesini,
aynı pencereden yağmur izlemeyi,
aynı yastıkta yaşlanmayı.
hepsini.

şimdi gece oluyor.
şehir susuyor.
ben susamıyorum.

bir çayın buharında yüzün beliriyor bazen.
küllüğümde biriken izmaritler kadar çoğalıyor yokluğun.
ve insan, en çok da
kimseye anlatamadığı şeylerden yoruluyor.

bak.
sana kızdığımı sandım uzun zaman.
meğer insan sevdiğine değil,
yarım kalan kendine kırılıyormuş.

öyle bir ilmeksin ki içimde.
çeksem canım yanıyor,
bıraksam eksik kalıyorum.

bazı geceler düşünüyorum.
eğer bir gün ansızın çıkıp gelsen,
ben sana sarılır mıyım
yoksa yıllardır içimde büyüttüğüm sessizliği mi gösteririm bilmiyorum.

çünkü bazı vedalar vardır.
üzerinden yıllar geçse de
kapısı insanın içinde kapanmaz.

istanbul mesela.
sen gittikten sonra başka bir şehir oldu bana.
vapurlar hala geçiyor kıyılardan
ama hiçbirinde huzur yok artık.
martılar bağırıyor gökyüzünde
ve ben her akşam biraz daha eksiliyorum kendimden.

saat gece üç.
tam da insanın geçmişine yenildiği vakitler.
bir şarkı çalıyor uzakta.
senin sevdiğin türden.
işte o an anlıyorum.
unutmak diye bir şey yok.
sadece acının şekli değişiyor.

öyle bir ilmeksin ki içimde,
ister kördüğüm at,
ister çöz git beni.

ama şunu bil,
bazı insanlar gitse bile bitmez.
çünkü onların yokluğu bile
bir ömür sürer insanın içinde.

✍️