İçimde Kalan Şiiri - Huntürk Han

Bir vakit, ömrün herkese aynı yüzü göstereceğini sanırdım.
Meğer herkes aynı güne uyanırmış da, aynı ömrü yaşamazmış.
Ben payıma düşeni alırken ses etmedim;
Eksilen her şey gelip yüreğime yerleşti.
İlk gideni bekledim, son gideni de...
Her defasında kapıyı açık bıraktım.
Gelenler oturdu, gidenler ardına bakmadı;
Ben ise hiçbir vedaya yabancı kalamadım.
Yıllar önümden ağır ağır geçti.
Saçlarıma ak düştü, ellerime yorgunluk çöktü.
Fakat içimde bir köşe vardı ki,
Ne zaman oraya varsam, aynı gün yeniden başlıyordu.
Bir ad söylemeye dilim varmadı.
Bir hatırayı küçültmeye gönlüm razı olmadı.
İnsan bazen unutmak için değil,
Taşımak için yaşarmış.
Çok sofralar gördüm.
Çok yüzler tanıdım.
Kalabalıkların ortasında nice kahkahalar yükseldi;
Ben hep eksik kalan yanımı dinledim.
Bugün geriye dönüp baktığımda,
Kazandıklarımla övünemiyorum.
Beni ben yapan ne varsa,
Kaybettiklerimin ardından yürürken öğrendim.
Şimdi biri çıkıp ömrümü sorsa,
Uzun uzun anlatacak bir hikâyem yok.
Yalnız içimde dinmeyen bir bekleyiş...
Ben ona yıllardır özlem diyorum.

HUNTÜRK