İnsan Şiiri - Huntürk Han

İnsan...

Bir sırdır.

Çözdüğünü sandığın anda,
yeniden bilinmez olur.

Bir damla gözyaşına
koskoca bir ömür sığdırır;
sonra bir tebessümle,
hiç acı çekmemiş gibi yürür.

Ne tuhaf...

En derin yaralarını
kimseye göstermez de,
en küçük sevinçlerini
bir çocuk gibi paylaşır.

İnsan...

Bir aynadır aslında.

Baktığı kadar görünür,
gördüğü kadar değişir.

Kötülüğe uzun uzun bakarsa,
karanlık çöker gözlerine.

İyiliğe inanırsa,
aydınlık dolar yüzüne.

Çünkü dünya,
olduğu gibi değil;
onu seyreden kalbin kadar vardır.

Bir ömür servet biriktirir,
sonra bir avuç toprağa emanet edilir.

Bir ömür övgü bekler,
sonunda derin bir sükûnetle uğurlanır.

Bir ömür "ben" der,
son nefesinde
bir tek el arar.

İşte o zaman anlar;

İnsanın büyüklüğü,
yüksekten konuşmasında değil,
eğilip bir kalbi kaldırabilmesindedir.

Ne kadar ilginçtir...

Bir taşı yontarsın,
heykel olur.

Bir toprağı işlersin,
Yurt olur.

Bir insanı seversin,
kâinat değişir.

Çünkü sevgi,
yalnız iki kalbin arasında duran bir his değildir.

Sevgi,
insanın kendini aşabildiği
en büyük mucizedir.

İnsan...

Yürür.

Kimi yollar aşındırır ayaklarını.

Kimi pişmanlıklar ruhunu.

Kimi özlemler yıllarını.

Ama en çok,
söyleyemediği sözler yaşlandırır onu.

Dilinin sustuğu yerde
kalbi konuşmaya başlar.

Ve kalbinin dili,
hiçbir kitabın öğretemeyeceği kadar eskidir.

Bir annenin bekleyişinde vardır.

Bir babanın susuşunda.

Bir dostun omzunda.

Bir âşığın gecesinde.

Bir çocuğun duasında.

İnsan...

Ne melektir,
ne de şeytan.

İkisi arasında
her gün yeniden seçim yapan
yorgun bir yolcudur.

Bazen düşer.

Bazen kırılır.

Bazen yanılır.

Fakat bütün bunlardan sonra
yeniden doğrulabiliyorsa...

İşte o vakit,
yalnız yaşamış olmaz.

Olgunlaşmış olur.

Ve belki de hayatın en büyük sırrı budur.

İnsan,
kusursuz olduğu için değil;
eksik olduğu hâlde
iyiliği seçebildiği için güzeldir.

Çünkü yıldızlar
gündüz görünmez.

İnsan da öyledir.

Asıl ışığını,
gecenin en koyu vaktinde gösterir.

HUNTÜRK