Tek şikayetim, gözlerinden.
Bakmasaydın öylesine candan,
Takılıp kalmayacaktım kirpiklerinin ardında.
Yansa da bu gönül
Ah etmem bir kere, bunu bil!
Uzun karanlık gecenin sonunda
Şafak türkülerinin söylendiği
Gün ışığının tadını ruhuna sararak
Yüce dağ başlarında açan
Gönül kokulu nadide bir çiçektir
UMUT...
Soğukta titreyen yaprak,
Düşerken toprağa
Umut olur hep, bahara...
Küsme kardelen bekle nergisi,
Karda üşürken
Sarı günlerden
Kara kışa sarkarken zaman;
Serin yağmur damlalarının
Derinlere sızıp, ayaza sığındığı
Buzlara gömdüm umudu, ben.
Gün gelip dönünce;
Canda taşıdığım vefa yüküdür
Artık hiç kimseye diyeceğim yok.
Kalbi güzel kılan sevgi süsüdür
Işığı söndürdüm, göreceğim yok.
Kara bir zemheri çökerken akşama
Ayazın yükü bindi yorgun dallara
Kuru bir yaprak koptu, uçtu dalından.
Koyu bir hüzün bürüdü bir baştan diğer yana
Issız sokakta kapalı kapıların ardına...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!