Soğukta titreyen yaprak,
Düşerken toprağa
Umut olur hep, bahara...
Küsme kardelen bekle nergisi,
Karda üşürken
Damla damla düşüp kabına sığmaz sel olup aktım.
Dağlardan engin ovalara bereketler taşırcasına
Senin yüreğine sevdalar yükledim ama
Artık vazgeçtim.
Sessizce denize karışan nehire döndüm
Çünkü; yoruldum…
Yalnızlığı sorarsanız bana
Gökteki yıldızları gösteremem size.
Çünkü;
Onların üstündedir herkesin gözü.
Can kırıklığı derseniz eğer,
İzbe bir köşede tek başına
Kara bir zemheri çökerken akşama
Ayazın yükü bindi yorgun dallara
Kuru bir yaprak koptu, uçtu dalından.
Koyu bir hüzün bürüdü bir baştan diğer yana
Issız sokakta kapalı kapıların ardına...
Sarı günlerden
Kara kışa sarkarken zaman;
Serin yağmur damlalarının
Derinlere sızıp, ayaza sığındığı
Buzlara gömdüm umudu, ben.
Gün gelip dönünce;
Canda taşıdığım vefa yüküdür
Artık hiç kimseye diyeceğim yok.
Kalbi güzel kılan sevgi süsüdür
Işığı söndürdüm, göreceğim yok.
Aşk ateşi düştü gönül dağıma
Sen kıvılcım attın yanan ben oldum.
Tatlı baharlarda solunca gonca
Sevda yollarında şaşan ben oldum...
Baharı kutsayan mutlu damlaydım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!