İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Gönlüme giden yollar çamur,
Nazlı yarimin elleri hamur.
Sabreyle sevdiceğim, az kaldı vuslata!
Bak yağıyor bardaktan boşanırcasına yağmur.

Yarime giden yollar gül bahçesi,

Ne zaman alırsam nazlı yardan bir selam,
Hafifler hemen yüreğimdeki sıkıntı ve ezam
Bilemiyorum yaşamak mümkün olurmuydu?
Şayet olmasaydı içimde kaynayan vefam.

En güzel yıllarımız,bir hiç uğruna oluyor heba!

Bu nasıl hayattır anlamakta zorlanıyorum
Taşıyamayacağım yükü taşı diyorlar
Konuşulması gerektiği yerde susmamı
Susulması gerektiği yerde konuş diyorlar
Özellikle beni anlamak istemiyorlar
Oysa insan olana yakışmaz bunlar

Bu zalimliğin ve insafsızlığın sadece bana,
Surat asmak hiç yakışmıyor benim yanımda sana,
Seni her gördüğümde umurumda olmaz bu dünya,
Üzülürüm sadece senden gelen her kahıra.

Bu gaddarlığın yalnız benim şahsıma,

İnsanlığı yavaş yavaş bir şey olmazlarla öldürdüler!
Şimdi de arıyorlar, fellik fellik maddiyatta!
Mutlulukları, güvercin misali yuvalarından uçurdular!
Şimdi de bulmaya çalışıyorlar içi boş yapmacık cümlelerde!

Kutsal olan şeref, namus, vicdan, merhamet gibi değerlerimiz,

Gönül penceresinden bıkmadım seni seyretmekten,
Yüreğimin harareti ziyadeleşiyor bu sevdanın ateşinden,
Öyle bir gönül var ki bende görülmeye değer,
Ömrüm geçti hazana uğramamış aşkın bahçelerinden.

Yürüyorum sevda bahçelerinde hep düşe kalka,

Giderayak gönlüme düşürdüğün kıvılcımın,
Alevlere dönüştüğünden haberin var mı?
Sevda sürmeli gözlerinle yüreğimde inşa ettiğin,
Aşkının bedenimi kütrüm ettiğinden haberin var mı?
Alımlı bakışlarınla sana sevdalı gözlerimin,
Ferini alıp beraberinde götürdüğünden haberin var mı?

Hazırla kendini omuzlarda götürülmeye,
Alıştır nefsini şimdiden yalnız kalmaya,
Hazırlıklı ol her şeyin hesabını vermeye,
Zira fırsatın olmayacak bir daha geri dönmeye.

Beni unut kendini düşün!

Bir evladım var adı Muhteşem,
Varsa yaran gelem yaranı deşem,
Güzel insanların içinden seni seçem,
Belalardan hep kaçam,sana ulaşam.

Parmakla gösterilecek çok saygın biri olacaksın,

Haşin bakışların, çaktı gönlüme yirmilik paslı bir çivi!
Büyümedi bodur kaldı sevdalı gönlümdeki selvi!
Şakıyan bülbüller varken baykuşlar mekan tuttu!
Harcını envai türlü sevgilerle karıp inşa ettirdiğim evi!

Haşin bakışların, küstürdü özümü özüme!