İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Güvenme ne malına ne mülküne,
Ateş yakarsa, bakarsın sadece külüne,
Kurtaramaz övündüklerin seni,
Baharda hazan gelirse gülüne.
17/05/2006

Şeref, ar ve namus satılır olmuş pazarlarda,
Güzel değerler sıkışıp kalmış hafızalarda.
Şerefli ve namuslu insanın vaylar haline,
Daha ölmeden, yaşar olmuş mezarlıklarda.
05/07/2006

Sen, sen, sen,
Emrine amadeyim daim ben.
Muhammedi gül kokar,
Sendeki buğday benizli ten

Sen, sen, sen,

Bırakıp gidersen beni kalırım bir başıma bikes,
Halime ahvalime alay edercesine güler herkes.
Bir elim yağda bir elim balda da olsa,
Yaşamaya kalmaz gönlümde iştiyak ve heves.

Günün birinde uyandığımda bulursam yanımı boş,

Sen, bülbüllerin şakıdığı bağımda,
Sen, dumanlı karlı gönül dağımda,
Sen, deli kanlılık gençlik çağımda,
Sen, örnek gösterilen dostluk ağımda,
Ve sen,aşkınla kavrulmuş yağımdasın.

Sen, sevaplarımın darasında,
Sen,sevda sürmesi çekilmiş gözlerimin karasında,
Sen,gece yarılarında atılan sevda narasında,
Sen,dost ile düşman arasında,
Ve sen,sevdiğini ölesiye seven sevdalının başlık parasındasın.

Sen, güvercinlerin özgür uçuşlarında,
Sen, ele ele dolaşan sevgililerin mutluluğunda,
Sen, hasadını bekleyen çiftçinin sabırsızlığında,
Sen, nadasa bırakılan toprakların bereketinde,
Ve sen, güçlünün gücünde, güçsüzün çaresizliğindesin,

Çalmayacaksan şayet gönül kapımı,
Bakma aşkin sevdalıgözleriyle bana!
Merhem olup sarmayacaksan yaramı,
İçirme bana aşkın suyunu kana kana!

Dikmeyeceksen sevda bayrağını gönül dağını,

Bu yorgun gözler seni gördü göreli,
Gariban gönlüm oldu sana yanık
Gamzeli yanaklarınla güldün güleli,
Sevda mahkemelerinde oldum sanık.
Son sözünü,en başta söyledin söyleyeli,
Sevdam bile olmuyor artık bana tanık.

Sen, balta girmemiş, yeşilin her tonunu barındıran bir orman,
Ben ise, tarumar edilmiş bir şehri viran,
Sen, kokusu tükenmeyen reyhan,
Ben ise, bülbülü olmayan güli gülistan.

Sen, şifa bulmayan dertlere derman,