İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Gül tenimsi kokun sinmişti odama,
Kokladıkça benziyordum kara sevdalıya.
Tam sevdiğime kavuştum derken,
Zalimin biri götürdü beni karanlık odaya.

Bir saç telin düşmüştü göğsüme,

Narin ve güçlü bedenini hazırla gerçek mekanımız olan toprağa!
Benzersin zamanı geldiğinde yere düşmüş sararmış yaprağa.
Güvenme çok özene bezene yaptırdığın şatafatlı konağa!
Bırak gururu kibiri elinden mütevazı ol toprak gibi!
Yaman olur sonra hal ve ahvalin çıkamazsın sokağa!

Pişeceksen sevda ateşinde piş!
Sen sen ol yap her daim hayırlı iş! .
Düçar olduğun sevdanın hakkını ver ki,
Kolay olsun ahirette cennete gidiş.

Boğulacaksan sevda denizlerinde boğul!

Bindirdiler beni feleğin acımasız vahşi tayına
Düşürdüler zalim sevdalarin girdabina
Çaresiz bıraktılar tutundum aşkın en kurumuş dalına
Nede insafsız bir yar imiş Bakmıyor gözüm yaşına

Seve seve sevmişim en zalimini güzellerden

Hırsız ol gel sevdamı çal!
Hiç gitme daima yanımda Kal!
Bırakırsan beni bir başıma,
Yaprak döker kalırım kuru dal.

Mahir usta ol sevda büstünü yap!

Varlığında ayazda üşümezken,
Uçurumları çıkarken düşmezken,
Yokluğunda ağustosta üşüyor,
Düşüyorum dümdüz yolda yürürken.

İnsanca yaşamalı, insanca ölmeli,
Kendi haline çok ağlamalı, az gülmeli.
Aşını ekmeğini insanlar ile bölüşmeli,
Sevdayı barındıran yürekler, canı gönülden öpülmeli.
20/03/2006

Sevilen seven için aydır güneştir,
Sevilen gönül için her şey beleştir.
Sevda yolunun kanunudur daima,
Sevda yolundan geri dönen kalleştir.

Gerekirse, varını yoğunu sat!
Yeter ki, şerefinle insanca yat!
Şeref kuş olup elinden uçarsa,
Kalmaz hayatında, lezzet ile tat!
17/05/2006

Güvenme ne malına ne mülküne,
Ateş yakarsa, bakarsın sadece külüne,
Kurtaramaz övündüklerin seni,
Baharda hazan gelirse gülüne.
17/05/2006