İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Dertlerini etmiştim kendime gönül sazım,
Kendini beğenmiş yare geçmiyordu nazım,
Giderayak hediye ettiği kenarı işlemeli mendille,
Silerdim her ağladığımda sevdalı gözyaşım.

Takınmıştı sevda maskesini etmişti beni maşa,

Yari gördüm çok üzgün,
Hayattan olmuş bezgin.
Ömrüm geçti yollarında,
Seyyah misali oldum gezgin.

Yari gördüm daim güler,

Öyle yaşamalısın ki,
Ölümün herkesi derinden üzmeli,
Yokluğunda varlığın mum ışığında aranmalı.
Öyle yaşamalısın ki,
İnsanlığın insanlara örnek olmalı,
Sevgi pınarları ise seni akmalı.

Zihinler allak bullak,
Yürekler ise paramparça.
Yarınlara dair umutlar sürgünde,
İnsani duygular ise küskün,
Gönül tarlaları mahsul vermekten bıkkın,
Çekilmiş sevgi kılıcı paslanmış kın.

Yar!
Gidişinle aklar döner karaya.
Gönül düşer en şifasız yaraya.
Hayır ve hasaneler tartılırken,
İnanılmaz kişiler girer araya.

Ya Resulullah!
Seni sevmek, ulu hünerdir,
Gönül heybesindeki yükü cevherdir.
Zifiri karanlıklarda ise,
En aydınlık fenerdir.

Yar firağı ettirir insanı hicret,
Çekilmez olur her türlü hasret.
Ne kadar maharetli olursan ol,
Körelir firak çekendeki basiret.

Yar firağı ettirir insanı kasvetli,

Aldım elime beşyüzlük ibadet tesbihimi,
Birer birer çektim şanı yüce Allahın isimlerini.
Hayırla doldurmaya çalışıyorum,
Ha kırıldı ha kırılacak olan ömür testimi.

Uzandım yatağıma boylu boyunca,

Yanayım!
Her daim yardan yanayım!
Cehennem narı yakmaz beni!
O yarin aşk dolu gözleriyle yanayım!

Söneyim!

Ya Ekremel ekremin!
Sen, şeref ve izzetin remzisin!
Sen, canlı mahlukatın nefesisin!
Sen, cennet yollarının izisin!
Ve sen, azizlerin en azizisin!