İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Aşkını ve sevdanı ederim kendime kalkan,
Şeref misafirim ol, gönül otağımda saklan!
Sen sen ol, acele et, baş koy sevda yoluna!
Git sevda meclislerine gönül kirlerinden paklan!

Aşkını ve sevdanı ederim kendime yalancı cennet,

Taramış o yar sevdalı zülüflerini,
Aşkın esintileri geliyor her telinden.
Vermiş felek elime sazı mızrabı,
Çaldırıyor ha bire her telinden.

At sevda şemsiyesini elinden,

Başlar ayak ayaklar baş oluyorsa
Er olmayanlar er meydanına çıkıyorsa,
Bilim adamları film adamı gibi rol yapıyorsa
Atlar nallanırken kurbağalar ayak uzatıyorsa,
Kamillerin meclisinde cahiller konuşuyorsa,
Menfaat uğruna dostluklar bir anda bitiyorsa,

Kanıma renk veriyorsun canıma da can,
Kara gözlüdür benim sevecen oğlum Furkan.
Rabbim esirgesin onu habis ruhlardan,
Olgun bir insan gibi tavır sergileyendir.

Tatlı mı tatlı şirin mi şirindir,

Bu ne sıkıntıdır, yarabbi artık dayanamıyorum?
Bu ne geçmek bilmeyen gündür, anlamıyorum?
Bu ne zalim karayazıdır, bir türlü silemiyorum?
Bu nasıl bir gençliktir, yürekten gülemiyorum?

Bu nasıl yaradır, iyileşmiyor, iyileştiremiyorum?

Kim ne derse desin insanlık hüsranda,
Kaybetmiş insanlar insanlıklarını maddiyatla,
Silkelenip kendilerine gelmeleri gerekir,
Batmışlar boğazlarına kadar bulanık sularda.

Mutluluk ve huzur her zaman zenginlikte bulunmaz!

Yüklüyorum sana olan duygularımı sevda kervanına,
Aşkını yazıyorum konakladığım hanın duvarlarına.
Hayalinle şirin uykuların en şirinine dalarken,
Gül kokun buluşuyor gönlümün kuş tüyü yatağına .

Alıyorum hatıralarımı yanıma uzaklaşırken özümden,

Seni sana sormaktan, haddinden fazla üzgünüm,
Gamsız geçmiyor ne ayım ne de günüm.
Sen gibi birine sevdalanır sevdalanmaz,
Konuşulur oldu sevda meclislerinde şan ve ünüm.

Sen, aşkın gergefinde nakkaşların nakkaşı,
Sen, sevda sofrasında helal aşların aşı,
Sen, bir aşığın en manidar özlem dolu bakışı,
Ve sen coşkun akan berrak pınarların akışısın.

Sen, sevdalılar meclisinin en tatlısı, en hoşu,

Hayatımın hazan mevsimi
Dökülüyor bir-bir yapraklar,
Yokluyorum sık-sık nefsimi,
Çağırıyor sinesine topraklar.

Duymuyor artık hiç kimse sesimi,