İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Hava çok sıcaktı,
Bir derenin kenarındaydım.
Su öylesine berraktı ki,
Dibindeki taşlar rahatlıkla görünüyordu.
Paçalarımı sıvazladım,
Ayağımı rahatsız eden ayakkabılarımı çıkardım,

Gözlerin yeşil
Gönlüme seçil
İpek kumaş ol
Üstüme biçil

Gözlerin ela

Kalmadı aşkın heybesinde azığım,
Mahirce çok muhkem örülmüş tuzağım.
Aşkın yollarında menzil murad alamadım,
Çok erken hazana uğradı gönül bağım.

Kalmadı aşkın matarasında içilecek suyum,

Sevmeyi bilen yüreğime keşke döküleydi kezzap,
Zira sevdan çektirdi bana azap üstüne azap.
Genç ve delikanlı yüreğim eridi bitti oldu harap,
Aşkın kızgın kum çölünde gördüm ha bire serap.
Keşke sana sevdalanmasaydı bu yufka yüreğim,

Kim ne derse desin insanlık hüsranda,
Kaybetmiş insanlar insanlıklarını maddiyatla,
Silkelenip kendilerine gelmeleri gerekir,
Batmışlar boğazlarına kadar bulanık sularda.

Mutluluk ve huzur her zaman zenginlikte bulunmaz!

Yüklüyorum sana olan duygularımı sevda kervanına,
Aşkını yazıyorum konakladığım hanın duvarlarına.
Hayalinle şirin uykuların en şirinine dalarken,
Gül kokun buluşuyor gönlümün kuş tüyü yatağına .

Alıyorum hatıralarımı yanıma uzaklaşırken özümden,

Seni sana sormaktan, haddinden fazla üzgünüm,
Gamsız geçmiyor ne ayım ne de günüm.
Sen gibi birine sevdalanır sevdalanmaz,
Konuşulur oldu sevda meclislerinde şan ve ünüm.

Sen, aşkın gergefinde nakkaşların nakkaşı,
Sen, sevda sofrasında helal aşların aşı,
Sen, bir aşığın en manidar özlem dolu bakışı,
Ve sen coşkun akan berrak pınarların akışısın.

Sen, sevdalılar meclisinin en tatlısı, en hoşu,

Hayatımın hazan mevsimi
Dökülüyor bir-bir yapraklar,
Yokluyorum sık-sık nefsimi,
Çağırıyor sinesine topraklar.

Duymuyor artık hiç kimse sesimi,

Nedir ki, Ömür dediğin,
Bir pınar misali şarıl şarıl akıp gitmiyor mu?
Nedir ki, mert ve babayiğit dediğin,
Kalleşçe arkadan vurulmuyor mu?

Nedir ki, güzellik dediğin,