İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Yasladım yanımı yosunlu bir taşa.
Benzettiler beni kanadı kırık kuşa.
Tam menzil murat aldım derken,
Döndürdü felek beni yeniden başa.

Yasladım sırtımı dost bildiğim birine.

Yar isterim,
Kapıyı daim bana o açsın!
Bensiz oturmasın sofraya!
Tebessüm eksilmesin suratından!
Tavşan kanı ikindi çaylarını o demlesin!
“İyi uykular”,”Allah rahatlık versin”demeden uyumasın!

Yarrr!
Celali bir bakışın eder gönlümü hurdahaş!
Sevda sürmeli gözlerimin didelerinde eksilmez yaş!
Sevilen kurmuşsa otağını sevenin gönlünde,
Aşkıların meclisinde olur çok önemli bir baş!

Ah sevgili yar, yerinde olsaydım,
Adına türküler bestelerdim.
Kucaklar dolusu güller destelerdim.
Otururdum sevdalılar meslisine,
Yaradandan her daim onu dilerdim.

Beni benden alan, sana hayran eden gözlerin,
Servetimi kaybetmeye vesile oldu sözlerin.
Ohlarla eridi üzerine ismini yazdığım buzların,
Yandırdı beni yüreğimden külü uçuşmuş közlerin.
Yetmez mi artık bu kadar sıkıntı çektirdiğin?

Yürüyorsan eğer menzile doğru ağır ağır,
Bir his der ki sana bağırabildiğin kadar bağır.
Kim bu fani dünyada mutlu olmak isterse,
Az konuşup çok susmalı bazen de olmalı sağır.

Seviyorsan birini canı gönülden,

Yine sevdalı yufka gönlüm, efkarlandı.
Yüreğimdeki ayazlar artıkça arttı.
Vuslatın olamayacağını anlayınca,
Varlığımın her zerresi, yari andıkça andı.

Yine sevdalı bedenimin, nabzı düzensizleşti,

Bugün benim yirminci evlilik yıldönümüm,
Gidiyor gençliğim,biraz daha yaklaşıyor ölümüm.
Başımı kaldırmamam gerekir secdeden,
Zira hasat üstüne hasat veriyor her dönümüm.

Eli kolu sağlam nur topu gibi beş çocuğum var,

Gözlerin rengi orman yeşili,
Yare giden yollar taş döşeli.
Gönül postacım gelmez oldu,
Yar sevdana düştüm düşeli.

Gülüşün gül misali gamzeli,

İnsan gibi insan olmayanlara,
İman ile dolmayanlara,
Riyakarlık yapanlara,
Fani dünyaya tapanlara,
Çocuklarına haram lokma yedirenlere,
Yok saygım ve de olmayacak!