İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Yağmalama ne olur, yapaylıktan uzak sevdamı!
Canı gönülden seven biri gibi sor halımı ahvalimi!
Kurumuş yaprak misali uçurma sevdandaki aşkımı!
Eşine ender rastlanan sevgiyle bertaraf et evhamımı!

Yağmalama ne olur, sevda cengi sonrası ganimeti!

Yasladım yanımı yosunlu bir taşa.
Benzettiler beni kanadı kırık kuşa.
Tam menzil murat aldım derken,
Döndürdü felek beni yeniden başa.

Yasladım sırtımı dost bildiğim birine.

Ah sevgili yar, yerinde olsaydım,
Adına türküler bestelerdim.
Kucaklar dolusu güller destelerdim.
Otururdum sevdalılar meslisine,
Yaradandan her daim onu dilerdim.

Beni benden alan, sana hayran eden gözlerin,
Servetimi kaybetmeye vesile oldu sözlerin.
Ohlarla eridi üzerine ismini yazdığım buzların,
Yandırdı beni yüreğimden külü uçuşmuş közlerin.
Yetmez mi artık bu kadar sıkıntı çektirdiğin?

Yine sevdalı yufka gönlüm, efkarlandı.
Yüreğimdeki ayazlar artıkça arttı.
Vuslatın olamayacağını anlayınca,
Varlığımın her zerresi, yari andıkça andı.

Yine sevdalı bedenimin, nabzı düzensizleşti,

Bugün benim yirminci evlilik yıldönümüm,
Gidiyor gençliğim,biraz daha yaklaşıyor ölümüm.
Başımı kaldırmamam gerekir secdeden,
Zira hasat üstüne hasat veriyor her dönümüm.

Eli kolu sağlam nur topu gibi beş çocuğum var,

Yürüyorsan eğer menzile doğru ağır ağır,
Bir his der ki sana bağırabildiğin kadar bağır.
Kim bu fani dünyada mutlu olmak isterse,
Az konuşup çok susmalı bazen de olmalı sağır.

Seviyorsan birini canı gönülden,

Gözlerin rengi orman yeşili,
Yare giden yollar taş döşeli.
Gönül postacım gelmez oldu,
Yar sevdana düştüm düşeli.

Gülüşün gül misali gamzeli,

İnsan gibi insan olmayanlara,
İman ile dolmayanlara,
Riyakarlık yapanlara,
Fani dünyaya tapanlara,
Çocuklarına haram lokma yedirenlere,
Yok saygım ve de olmayacak!

Poyrazlar bana doğru eserse,
Bu can bu tene küserse,
Art niyetliler sevdiklerimi üzerse,
Dost bildiklerim beni süzerse,
Yollarım girer çıkmazlara,
Halim ahvalim yaman olur.