İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Auf den Bergen der Liebe will ich aus und einatmen,
Und meine Freunde will ich von herzlich umarmen.
Wer beim Leben glücklich sein will,
Muss die Steine seiner Wohnung mit dem Lebesmördel bauen.

Auf den Bergen der Liebe will ich Freundschaftsrebell sein.

Azrail ol, çekinmeden al canımı!
Yeter ki, koyma beni yarı yolda!
Avcı ol, kır kolumu kanadımı!
Yeter ki, bitmesin gönlümdeki bu sevda.

Kabzası altun işlemeli tabanca ile vur beni!

Ayaz gecelerde gel gir koynuma!
Isıt, terlet beni boncuk-boncuk!
Aşığın et at aşkın kemendini boynuma!
Bozulsun uykularım, sevinçten ağlasın bu çocuk.

Gül ol açıl bahçemde dalında ötüşsün kuşlar!

Ayrılık,
Yazı kışa,baharı güze çevirir,
Başı dumanlı karlı dağlar devirir,
Sigara ateşi gibi hayatı yakar bitirir,
insanı dut yemiş bülbüle dönderir.

Babayiğit isterim,çıksın sevdanın er meydanına,
Mal olsa bile hayatına,toz kondurmamalı cananına.
Aşkın şerbetini içsin içebildiği kadar harareti artıkça,
Nadide sevdaları konuk etsin yüreğindeki asil kanına.

Babayiğit isterim,sevdiğini etsin daima başına taç,

İçimde,
O yarin yarası var içimde!
Yeter ki nazlı yar versin!
İçerim ağıları bir içimde!

Yandı,

Çocuksu yüreğimi çalmak istediler.
Zira, saf duygularla dop doluydu.
Çirkinlikleri tanımıyordu bu yürek,
Allemlerden kullemlerden çok uzak çarpıyordu.

Çocuksu yüreğimi yerinden koparmak istediler.

Birlikte diktiğimiz fidanlar filizlendi,
Gölgelerinde çok sevdalılar gizlendi.
Aşkımız sevdamız devam ettikçe,
Aşıklar tarafından yaşadıklarımız şevkle izlendi.

Sevilensin diye yolların gözlendi,

Tapılacak birisi varsa o da kainatı yaratan Allahtır,
Canı gönülden sevilecek birisi varsa o da Resulullahtır,
Bunların aksini yapanların sonları er veye geç hüsrandır,
En hayırlı insan, insanlara en çok faydası dokunandır.

Ne kadar çalışırsan çalış, bitiremezsin dünya işini,

Nasırlı ellerinden öpmek isterken
Sevdalı bakışlarını özledim
Gönlüme giden yollarını arşınlarken
Aşkınla sevda kılıcını biledim

Aşkınla dokudum ilmek ilmek sevda halısını