İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Arşınla arşınlayabildiğin kadar, muhabbet yollarını aşk ve iştiyakla!
Menzil murad almak istiyorsan, nefsin deryasını geç çıp çıplak ayakla!

Zifiri karanlıklar gibi ört dostlarının kusur ve ayıplarını!
Ne pahasına olursa olsun, unut dost yolundaki kayıplarını!

Çaykarası sevdalı gözlerin etmiş beni mülteci
Terki vatan ettirmiş ben gibi yufka yürekli genci
Ağrı sızı nedir bilmez idi nazik bedenim
Taht kurmuş şimdi yüreğime envai türlü sancı

Çaykarası muhabbetli gözlerin etmiş beni konuk

Var,
Beni de seven bir yarim var
Yar firakına dayanamazsan.
Koyul aşkın yoluna, yare var.

Bendim,

Ey canan!
Özüm özüne emanet!
Seven etmez ihanet!
Sevilen sevenin gözünde,
Olur en değerli zihnet!

Ey oğul!
İnsan gibi insan olan zatları
Yüreğinde ağırla!
Tok yatarken açları düşün her daim!
Bilirsin
Her şeye kadir olan Allah,

Ey sevgili oğlum,
Bir vasiyetim var sana,
Sakın ha sakın üç maymunu oynama.
Tertemiz berrak su gibi ol, hemen kaynama.
Gez, gör, dolaş, tanış insan gibi insanlarla,
Değersiz basit ateşlerde nazik bedenini yandırma.

Ey sevgili yar,
Sevdamı görme hor ve hakir,
Aşk ve şevkle seven olur zakir.
Yüce mevlanın indinde çok kıymetlidir,
Haline şükredip sabreden fakir.

Ey yar,
Konuş benimle tatlı tatlı!
Kalmasın aramızda gizli saklı.
Sevilen ne yaparsa yapsın!
Olur her daim pür haklı.

Sakız etti beni düşmez oldum ağzından,
Satlığa çıkardım bana asi olan hoppa gönlümü.
Kuruttum soldurdum gönlümün güllerini,
Yüreğime tuz biber döktü giderayak,
Çıkarıp atmak istedim bu bedenimden,
Gücüm yetmedi sevdalıları yardıma çağırdım.

Ben insanım diyende, olmalı vefa!
Etmemeli kimseye eziyet ve cefa!
Dostları acından uyuyamaz iken,
Sürmemeli nimetler içinde sefa!

Ben insanım diyende, olmalı basiret!