İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Akan suyumu kurutma benim!
Canı gönülden zaten yoktur sevenim.
Açmakta olan gonca güllerimi soldurma benim!
Yaralı koyma beni zaten soranım yoktur benim.

Bir sevda kıvılcımı düşerse sevmeyi bilen gönüle,

Omuzunda çile heybelerini taşıyan adam,
Zorlanarak yürüyordu ağır ağır.
Onu her gördüğümde zonglardı kafam,
Gözlerim yorulur kulaklarım işitirdi ağır.

Sokulmak istediysem de yanına izin vermedi,

Sevda denizinin kasırgasında boğuluyorum,
Buğulanmış pencereme adını yazıyorum.
Demledim tavşan kanı çayını,seni yudumluyorum,
Seni seviyorum diye dostlarımca horlanıyorum.
Dileğim odur ki ayrılık bir an önce son bulsun.

Benim sevdam gizli değil,tam aksine eşkere,
Nişanlanmışım sevdanla bak gidiyorum askere.
Aynı yastığa baş koymak nasip olur inşallah,
Hayırlısıyla alırsam sevda görevinden tezkere.

Sevda askerliğini yaparken açacağım aşkın çadırını,

Ey oğul!
İnsan gibi insan olan zatları
Yüreğinde ağırla!
Tok yatarken açları düşün her daim!
Bilirsin
Her şeye kadir olan Allah,

Ey sevgili oğlum,
Bir vasiyetim var sana,
Sakın ha sakın üç maymunu oynama.
Tertemiz berrak su gibi ol, hemen kaynama.
Gez, gör, dolaş, tanış insan gibi insanlarla,
Değersiz basit ateşlerde nazik bedenini yandırma.

Ey sevgili yar,
Sevdamı görme hor ve hakir,
Aşk ve şevkle seven olur zakir.
Yüce mevlanın indinde çok kıymetlidir,
Haline şükredip sabreden fakir.

Ey yar,
Konuş benimle tatlı tatlı!
Kalmasın aramızda gizli saklı.
Sevilen ne yaparsa yapsın!
Olur her daim pür haklı.

Sakız etti beni düşmez oldum ağzından,
Satlığa çıkardım bana asi olan hoppa gönlümü.
Kuruttum soldurdum gönlümün güllerini,
Yüreğime tuz biber döktü giderayak,
Çıkarıp atmak istedim bu bedenimden,
Gücüm yetmedi sevdalıları yardıma çağırdım.

Ben insanım diyende, olmalı vefa!
Etmemeli kimseye eziyet ve cefa!
Dostları acından uyuyamaz iken,
Sürmemeli nimetler içinde sefa!

Ben insanım diyende, olmalı basiret!