İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Nasıl ki şarap mahsenlerde kaldıkça yıllanıyorsa,
Nasıl ki kaldıkça değeri kat be kat artıyorsa,
Nasıl ki bir güzel endamıyla etrafındakileri cezp ediyorsa,
Sende şarap ol yıllan benim için gönüllerde,
Aydınlat gönül karanlıklarını ender güzelliğinle.

Nefsin şeytani heves ve arzularına uyarsan,
Meyledersin ister istemez fani dünya malına.
Kişiliğini ve benliğini satarsan,
Binersin şeytanın atına bakamazsın hal ve ahvalına

Nefsin şeytani heves ve arzularına uyarsan,

Üç maymunu oynamakla,
Boşu doluya, doluyu boşa vurmakla,
İnsanları çıkmazlara sokmakla,
Ne geçiyor elinize söylesenize!

Bindiğiniz dalı kesmekle,

Bir ömür dediğin nedir ki,
Coşkun akan pınar misali değil mi?
Ölesiye sevmek dediğin nedir ki,
Firaklarda bile hayatın devamı değil mi?

Mutlulukların en alasını yaşamak nedir ki

NE OLUR EY SEVGİLİ
Ne olur ey sevgili!
Aşkın paslı hançeriyle beni yaralama!
Olur olmaz yerlerde seni seveni karalama!
Gönülden gönüle giden muhabbet kapıları var iken,
Nefsine mağlup olup husumet kapılarını aralama!

Dünya dedikleri nedir bu sevdanın tekamülünde,
Gözüm yok bu fani dünyanın mal ve mülkünde,
Elbet bu sevda alevlenecek birgün.bulunur bir aşk külünde,
Bulunsunlar sevdalılar benim gençliğimdeki sevda özleminde.

Dünyanın tamamı senin olsa,ne değişir kısmetinde,

Duygusal olma, vurdum duymaz ol! diyorlar,
Ama duygusallığı çok sevdiğimi bilmiyorlar
Bilselerde bir anlam vermiyorlar
Gözyaşı dökeni cehennem ateşi yakmazmış
Ne kadar anlatırsam anlatayım anlamıyorlar.

Bakıp da gerekeni görmemek,
Gül bahçelerinde gül dermemek,
Vicdanın sesine kulak vermemek,
Sevdiğinin yoluna güller sermemek, nereye kadar?

Hayırlara vesile olmamak,

Tatsızlıklara karşı azalmış insanların mukavemeti!
Henüz koklanmadan kuruyor Muhammedi gül demeti!

Yazın temmuzunda yapaylıklar titretiyor insanı zangır zangır!
İnsanların riyakarlığı bağırtıyor ben gibilerini bangır bangır!

Viyana kapılarına kadar at sırtında giden ve dünyaya meydan okuyan asil atalarımızdı.
İki yakamızın bir araya gelmemesi ise kabullenemediğimiz hatalarımızdı.

Kağnılarla bombaları büyük bir şevkle taşıyan analarımızdı.
Bizi geri bırakan gerekenleri gerektiği gibi yapmadığımız ayarlarımızdı.