İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Anne yine ben geldim
Kafam allak bullak
İçimde tarif edemediğim bir sıkıntı var,
Ne yaptıysam bertaraf edemedim!
Barış ve kardeşlik sevgi ve muhabbet hep sözde kalmış!
İnsanı cennetlik eden bu hasletlerin içi tamamen boşalmış!

Anne, kalabalıklar içinde çok yalnızım
Akort tutmuyor artık sırdaşım olan sazım.
Beş çocuğumun annesi, otuz dört yıllık eşime bile,
Geçmez oldu sözüm ile nazım.

Anne, varlıklar içindeyim ama mutluluk bana haram olmuş

Anne,
Yediğim içtiğimden, hiç bir tad ve lezzet alamıyorum,
Artık eskisi gibi, sevgi ve muhabbetlerle, dolamıyorum
Eşrefi mahluk olan insanları,
Aşk ve şevkle fellik fellik aradığım halde bulamıyorum.

Anne!
Sen, yufka gönlümün sultanıydın!
Sen, seni gören gözlerimin feriydin!
Sen, derinden alıp verdiğim nefestin!
Ve sen kalan ömür miadımın neşesiydin!

Anne!
Yine canım çok sıkkın, gönlüm çok daralmış!
Seninle hasbihal etmeye geldim anne!
Canlı mahlukatın en şereflisi olan insan,
Niye bu kadar, vicdansız ve merhametsiz?
Niye bu kadar, zalim ve gaddar?

Anne sen sağ iken,
Bülbüllerin şakıdığı bağımdın.
En neşeli günleri yaşadığım konağımdın
Bir anlık firakında,
İçler acısı en acıklı çağımdın.

Ahhh anne ahhh!
Bugün de tadım tuzum yok!
Sıkıntı ve kederlerim yine kat be kat üzerimde!
Dertlendikçe dertleniyorum.
Sayılı ömür miadımın bir gün önce bitmesini öylesine arzuluyorum ki…

Bu devir bana göre değil anne!
Ne yaparsam yapayım olmuyor
Şaşırmış kalmışım.
Nereye gideceğimi,
Kimlere danışacağımı bilemiyorum.
Yazın sımsıcak günlerinde, oruç tutup amelelik ederken,

Anne!
İnsanlar içindeki yalnızlık tak etti canıma,
Çizgimin hakkını verdiğim için ya beni anlamıyorlar,
Ya da anlamak istemiyorlar,
Buz misali suları kana kana içtiğim halde,
Yufka gönlümün harareti dinmiyor bir türlü.

Anne,
Herşey olmuş sahte,
Riya bulaşmış ahde.
Hararet gideren sular,
Isınmış kokmuş kadehte.