İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Sevmek, gönül yoludur.
İnsanın Rabine kulluğudur.
Bizlere bu özelliği veren,
Yüce Allahın ululuğudur.

Sevmek, tefekkürdür.

Sevgi yolunda yürümek şarttır yavaş yavaş,
O kalkan yapılmalı, yüreklice edilmeli savaş.
Lisan-ı hal ile örnek olmalı hayatın her safhasında,
Kana kana sevgi içilmeli en büyük su tasında.
Kan ile birlikte dolaşmalı şah damarında,
Güller yeşerir, sevginin her şamarında.

Kuşandım muhabbet ve ahde vefa kemerini!
Sevgiyle deleceğim husumet mermerini!

Allah ta sever sevgiyi düstur edeni!
Asla ve asla boşuna yaratmamıştır bu bedeni!

Sevmek, ibadetin özüdür.
İnsanın yaradılış gayesidir.
Sevmek, kabeyi tavaf etmektir.
Yaratana kul olmaktır.
Sevmek, işin kolayına kaçmamaktır.
Aydınlıktır. Karanlıkların bitimidir.

Sevmek, niçin yaradıldığını idrak etmektir.
Sıkıntı ve kederli olduğunda kendi kendine yetmektir.
Fikri güzel gönlü güzel insanların,
Ayıp ve kusurlarını işin kolayına kaçmadan setretmektir.

Sevmek, ne olacağını, inceden inceye düşünmektir.

Sevmek, şiar ettirir insana, sevmeyi sevilmeyi,
Eksiltmez suratından içten gülmeyi
Gönlü aşk yarası ile dolsa da
Mahirce öğretir aşkını gizlemeyi.

Oturunca hüzün ve çilenin sofrasına.
Vuruldum o an gözlerin karasına.
Hangi makamda olursan ol,
İhtiyacın olur insanın en hasına.

Hasretim senin gönül sıcaklığına.

Birden bire görünce onu, kalbim çarpmaya başladı.
Ona sevdalı gözlerle, gözlerinin içine bakınca bir acayip oldum.
Uzun bir süre konuşamadım.
Sadece bakakaldım.
Dilini yutmuşlar gibiydim.
Nabız atışlarım bile, düzensizleşmişti.

İnsan gibi yaşamıyorsan,
Keşkeler, ah ile vahlar karın doyurmaz!
Nefsin, azgın atına gem vurmuyorsan,
Ahiretin berbat olur, cennette yerin olmaz!
Her istasyonda durarsan,
Menzil murat alamazsın!

Yolun daim gönül yoluysa,
Gönlün sevgi ile doluysa,
Güz-elimsi gözlerin suluysa,
Seviliyorsun demektir!

Empati yapabiliyorsan,