İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Anne!
Duygu ve düşüncelerim karman çorban olmuş.
Kemlik bilmeyen bu yufka gönlüm kin ve nefret ile Dolmuş.
Rengârenk Muhammedi güllerim hazan gelmeden Solmuş.
Bu kadar iyi niyetli olmama rağmen yakınlarıma niye yaranamıyorum?
Bin bir türlü maddi zorluklarla onları okutup bugünlere getirinceye dek

Ne olurdu sanki anlasaydın biraz hal ve ahvalimden
Kendine, bir hisse çıkarsaydın çektiklerimden.
Unutma gün olur devran döner,
Çıkarım bende elbet bir gün galibiyetle sevda zaferinden.

Ne olurdu sanki, bir kez empati yapsaydın,

NE OLUR EY SEVGİLİ
Ne olur ey sevgili!
Aşkın paslı hançeriyle beni yaralama!
Olur olmaz yerlerde seni seveni karalama!
Gönülden gönüle giden muhabbet kapıları var iken,
Nefsine mağlup olup husumet kapılarını aralama!

Dünya dedikleri nedir bu sevdanın tekamülünde,
Gözüm yok bu fani dünyanın mal ve mülkünde,
Elbet bu sevda alevlenecek birgün.bulunur bir aşk külünde,
Bulunsunlar sevdalılar benim gençliğimdeki sevda özleminde.

Dünyanın tamamı senin olsa,ne değişir kısmetinde,

Ne olur yarabbi halimi hal et!
İki yakam bir araya gelmiyor.
Gönül atım menzil murat almıyor.
Dert ve sıkıntılarım olmuş tomar tomar,
Arzuhalci bile arzuhalim yazmıyor.

Duygusal olma, vurdum duymaz ol! diyorlar,
Ama duygusallığı çok sevdiğimi bilmiyorlar
Bilselerde bir anlam vermiyorlar
Gözyaşı dökeni cehennem ateşi yakmazmış
Ne kadar anlatırsam anlatayım anlamıyorlar.

Bakıp da gerekeni görmemek,
Gül bahçelerinde gül dermemek,
Vicdanın sesine kulak vermemek,
Sevdiğinin yoluna güller sermemek, nereye kadar?

Hayırlara vesile olmamak,

Anlatılırdı saygı çerçevesi içinde edeple kıssadan hisseler.
Çıkarırdı herkes kendine hayat mektebinden önemli dersler.
Manevi ortamdan dolayı daha bir etkili olurdu anlatılan hadiseler.
Can kulağıyla pür dikkat dinlenirdi kemale ermiş büyükler,
Kültür merkezidir medeniyetler beşiğidir Diyarbekir.

Meftunem efsunlu gözlerine,
Güvenirim her daim sözlerine.
Fellik fellik arasamda rastlayamam,
Sen gibi şirin birinin yüreğindeki közlerine.

Meftunem balların hası dökülen diline,

Ey sevgili!
Sana meftun gönlümü, döndürdün hurdaya,
Her firakında, bakarım gündüz güneşe, gece aya.
Bir anlık visaline, hasret bıraktın beni,
Unutma ki, seven gönlüm candır, değildir kaya.