İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Yuvasını kaybetmişti,
Uçmaktan kanatları yorulmuştu,
Şaşkınlıktan ne yapacağını şaşırmıştı,
Küçücük yüreği yerinden fırlayacakmış gibi,
Soluk soluğa kalmıştı,
Yorgunluktan bitap düşmüştü.

Gün gelir de,
Sevmeyi bilen bu gönül yaşlanır,
Azalır sevdalı gözlerin feri,
Dostunu düşmanını ayırd edemez,
Uzağı da yakını da göremez.
Dünyaya meydan okuyan bu yürek,

Biliyorum, ölümü arzulamak hiç de hoş değil
Bu dünya imtihan dünyasıdır boş değil
Bazı sıkıntılar atlatılır ama zordur kolay değil
Mutlu değilsem şayet, kabahat bendedir sende değil

Düşüncelerimi yokladım dün gece sen yoktun

Günümüz insanını tanımak oldu zor,
Bırakıyorlar seven yüreklere kor.
Sevginin her türlüsünden boşandıkları için,
Kalmış yıllardır gönül tarlaları bor.

Günümüz insanı,olmuş riyakar,

Giyersen özlem yolunda visal tacını
Güzel ve manidar edersin kendi bahtını.
Kolay kolay yorulmazsın,
Çalarsan canı gönülden Allah’ın kapısını.

Düstur edinirsen vefa ile sadakati,

Sızlatırsan asil atalarının kemiklerini!
Motif motif mahirce işleyemezsin gönül gergefini!
Sen yaşadıkça iki yakan bir araya gelmez!
Anlatılmakla bitiremezsin çarnaçar hal ve ahvalini!

Doldurursan yufka gönlünü envai türlü kemliklerle!

Ey yar!
Aşk ve şevkle yolcu olmuşum beni sana getiren yollarda,
Visal umuduyla yorulmak nedir bilmemişim
Solmuş olsa da betim benzim,
Can havliyle her yerde ismin zikretmişim.
Ne zaman nur cemalin sevda sürmesi çekilmiş gözlerimin önüne gelse,

Sana meftun olan biri vardı şimdi yok artık
Birlikte otururduk sevda sofrasına.
En güzel taamlarla sevda oruçlarının iftarını açardık.
Aşkımıza nazar değmesin diye kem gözlülerden kaçardık!
El ele tutuşup aşkın patika yollarında, gezerken Muhammedi gül misali kokardık!
Sevda ormanlarını sulayan pınar olup coşkun akardık!

Garip gurabanın, fakir fukaranın, sıkıntıları giderildiğinde,
Barış ve kardeşlik bayrakları dalgalandırılğında,
Sevgi ve muhabbet fedailigi yapıldığında,
Dünyalar benim olur sanki!

Fikri güzel, gönlü güzeller çoğaldığında,

Her daim aşk ve şevkle yalvarıp yakarıyorum yerin göğün sahibine.
Ben yaşadıkça muhtaç etmesin beni hiç kimseye.
Tiksinmişim tiksinebildiğim kadar insan görünümlü mahlûklardan.
Hakkımı asla ve asla helal etmiyorum!
Beni mukaddesat ile kandıran şerefsizlere!