Gün batımında oturuyorum,
Gökyüzüne bakıyorum.
Meltem esiyor yüzüme,
Esmer gökyüzü fısıldıyor bana.
Gökyüzünün mesajı var!
Bir ormanda yüzüne vuran ılık yel,
Gün batımındaki o güzel manzara;
Hep düşünürüm, ne hissettirir?
Çarpan yel özür diler, acelem var!
Gün batarken görüşürüz, der Güneş,
Gönül almanın mahiyeti,
Affedilmenin arziyeti,
Bırak bu eziyeti ey gönül,
Gönül almakdır bu işin afiyeti.
Kuş da olsa bir gönlü var,
Güneş batınca,
Hüzünleniyor içim.
Gökyüzü kararınca;
Evet, bundan için.
Bende batıyorum sanki,
Göz görüyor, kulak duyuyor.
Peki neden, senin için uyuyor?
Olacak olan elbet bir gün oluyor,
Zalimin ceza günü pek yakındır.
İnsan olan bildiğinden mesuldür,
Soluk duygularım,
Bitmiş ki umutlarım.
Kalmamış dermanım;
Çare arar, dururum.
Silik renkler göz önünde,
Geçen bir dosttan hayal etmesini istedim;
Ciddiye almadı beni, ağlamak istedim.
Hayal her durumda umut verir felsefeme,
Hayal etmeyi nasıl yok sayabilir?
Kırgınım hayalsiz olanlara o gün bu gündür,
Vakıf olan her ilime,
Sanata, dine ve bilime.
Emek nedir bilene,
Hayatın anlamı verilir.
Her daim çalışana,
Yaldızlı kadere inanmak mıdır,
Gönüllere dokunmak mıdır?
Ruhlara üflemek midir hayat,
Bu mudur hayatın felsefesi?
Hayatının baharı bir solukta geçmiş,
Solmuş bir yığın yaprak gibi mamafih.
Budur onun nacizane güz mevsimi,
En asili ve de hüzün dolusu belki de.
Eskileri düşünür birçok zaman,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!