İçinizden dağıttılar bizi,
Hedere ettiler hepimizi.
Farketmeliyiz bizde en tezi,
Görmez olduk biz gerçekleri.
Geleceğe uymak dediler,
Etrafıma bakıyorum,
Hakkı göremiyorum.
Etrafta yalana tapanları,
Dünyada kurtuluşu arayanları görüyorum.
Bu bir hastalık mıdır bihaberim;
Gün batımında oturuyorum,
Gökyüzüne bakıyorum.
Meltem esiyor yüzüme,
Esmer gökyüzü fısıldıyor bana.
Gökyüzünün mesajı var!
Bir ormanda yüzüne vuran ılık yel,
Gün batımındaki o güzel manzara;
Hep düşünürüm, ne hissettirir?
Çarpan yel özür diler, acelem var!
Gün batarken görüşürüz, der Güneş,
Gönül almanın mahiyeti,
Affedilmenin arziyeti,
Bırak bu eziyeti ey gönül,
Gönül almakdır bu işin afiyeti.
Kuş da olsa bir gönlü var,
Güneş batınca,
Hüzünleniyor içim.
Gökyüzü kararınca;
Evet, bundan için.
Bende batıyorum sanki,
Göz görüyor, kulak duyuyor.
Peki neden, senin için uyuyor?
Olacak olan elbet bir gün oluyor,
Zalimin ceza günü pek yakındır.
İnsan olan bildiğinden mesuldür,
Soluk duygularım,
Bitmiş ki umutlarım.
Kalmamış dermanım;
Çare arar, dururum.
Silik renkler göz önünde,
Geçen bir dosttan hayal etmesini istedim;
Ciddiye almadı beni, ağlamak istedim.
Hayal her durumda umut verir felsefeme,
Hayal etmeyi nasıl yok sayabilir?
Kırgınım hayalsiz olanlara o gün bu gündür,
Vakıf olan her ilime,
Sanata, dine ve bilime.
Emek nedir bilene,
Hayatın anlamı verilir.
Her daim çalışana,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!