Gri Duvarlar Şiiri - İbrahim Efe Gökçimen

Duvarlar dargın,
Suskun bakıyorlar.
Dilleri yok belki ama,
Benimle konuşuyorlar.
Ah o gri renkli duvarlar,
Nice berbat, azıtmış insandan,
Ama insan olmayı becerememiş...
Bir yığın canlı organizmadan;
Evet, onlardan daha çok...
Daha anlayışlılar onlar,
Belki de daha mütevazılar.
Bilmedikleri hakkında atmıyorlar,
İnsanları dolandırmıyorlar onlar,
Gece gündüz kalp kırıp da,
İnsanlar gibi hatalar yapmıyorlar.
Duvarlar, gri boyalı duvarlar.
Suskun ama dürüst,
Sessiz ama doğru.
Gri ama neşeli.
Biz ki asla onlar gibi,
Onlar kadar dürüst olamayız,
Bir yığın para bürüyüverir,
Kör ediverir gözlerimizi.
O övündüğümüz ahlakımızı,
Çok bilinen hareketlerimizi...