Huzur mu var

HUZUR MU VAR?
Huzur mu var söyle, hangi gönül gülebildi?
Hangi yürek ayrılıkla kavrulup da dirilebildi?
Ben her gece hasreti koynuma alırken,
Bir tek Rabbim hâlimi gerçekten bildi.

Huzur mu var sensiz geçen gecelerde?
Ay bile mahzun şimdi sessiz penceremde.
Yıldızlar tek tek sönüyor gözlerimde,
Acılar nöbet tutuyor yüreğimde.

Ben seni sevdim ömrümün en güzel çağında,
Adını sakladım dualarımın arasında.
Sen ise bir yabancı gibi çekip giderken,
Beni bıraktın yalnızlığın ortasında.

Huzur mu var söyle, kırık umutlarda?
Bir tebessüm kaldı eski hatıralarda.
Ne zaman seni ansam içim sızlıyor,
Gözyaşım kayboluyor karanlık sokaklarda.

Bir yanım seni bekler, bir yanım yoruldu,
Gönlümün bahçesindeki güller kurudu.
Bir zamanlar umut veren o güzel gözlerin,
Şimdi yüreğimde kapanmayan yara oldu.

Rüzgâr adını getiriyor her akşam,
Yağmurlar dert oluyor damla damla.
Ne kadar "unuttum" desem kendime,
Kalbim yine seni yazıyor satır aralarına.

Huzur mu var, dost da kalmadı yanımda,
Vefa dediklerim kayboldu zamanla.
Bir selamı bile çok gördüler bana,
Yalnızlık arkadaş oldu hayatımda.

Gece olunca konuşurum sessizliğimle,
Sabah olunca gülümserim herkese.
Kimse bilmez yüzümdeki tebessümün altında,
Kaç fırtına koptuğunu yüreğimde.

Bir fotoğrafın kaldı eski defterimde,
Bir de ismin kaldı kırık şiirlerimde.
Ne seni silebildim ne de bu acıyı,
Yaşıyorum hasretin en ağır hâliyle.

Huzur mu var, gönlüm hâlâ seni arıyor,
Her geçen gün biraz daha yoruluyor.
İnsan bazen yaşarken de tükenirmiş,
Bu ayrılık bana onu öğretiyor.

Yastığım sırdaş oldu gözyaşlarıma,
Duvarlar şahit oldu bütün dualarıma.
Bir tek Rabbim tuttu elimden düştüğümde,
Merhem oldu kanayan yaralarıma.

Belki bir gün anlarsın sustuğum sözleri,
Gözlerime sığmayan kederi.
Ama geçen zaman geri gelmeyecek,
Toplanmayacak kırılan düşleri.

Huzur mu var?
Varsa söyle, ben de gideyim.
Şu yorgun yüreğimi alıp
Sessiz bir sabaha bırakayım.

Belki acılarım diner,
Belki gözyaşlarım kurur,
Belki de ilk defa
İçim gerçekten huzur bulur.

Ama yine de umudumu kaybetmedim.
Çünkü bilirim; en karanlık gecenin ardından
Mutlaka bir sabah doğar.
Sabreden gönülleri Rabbim yalnız bırakmaz,
Kırılan kalpleri de zamanı gelince onarır.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ