Hurûf-ı Mukattaa Şiiri - Emrullah Zorlu

Başlangıçta söz yoktu
harf vardı
dağınık, tek tek, birbirine değmeden
elif yükseldi
lâm eğildi
mîm kapandı kendi içine

Anlam henüz inmedi yeryüzüne
kelâm bekledi
insan acele etti

Bakara’nın eşiğinde durdu zaman
“elif lâm mîm” dedi gök
ve insan ilk defa anlamadan dinledi

Ey kalp
her işitilen çözülmez
her görülen açılmaz
çünkü vahiy her zaman açıklamaz
yaklaştırır

Kâf hâ yâ ayn sâd
bir sır gibi geçer içinden gecenin
Meryem’in susuşu gibi
doğumdan önceki gerilim gibi

Tâ Hâ
bir çağrıdır
ama adı konmaz
Musa’nın ateşe yürüyüşü gibi
bilmeden bilmeye varmak

Yâ Sîn
harflerin secdesidir
dil burada durur
kalp devam eder

Denildi ki
“Bu harfler sizin bildiğinizdir”
fakat kitap
bildiğinle kurulmaz

Aynı harflerle
aynı ağızla
başka bir âlem konuşur

Ey insan
anlamı kovalamayı bırak
yaklaş

Çünkü bazen kelâm
izah edilmez
tecelli eder