Zamanla nasıl susuyor insan!
Eskiden her şeye söyleyecek sözüm vardı.
Şimdi içimde büyüyen onca şeye
Bir tek kendime anlatamıyorum.
Nerede o günler, o telaş, o heves?
Bir sabah erkenden uyanmak bile güzeldi.
İnsan, herkesi kendisi gibi sanıyor önce.
İçinden geçenle, dilinden döküleni bir zannediyor.
Sonra bir bakıyor...
Kimi yüzüne bakarken hesap yapıyor,
Kimi omzuna dokunurken yükünü tartıyor.
İşte tam orada çıkıyorsun karşıma.
Bu aralar içimde iki ayrı ben var,
Biri yarına inanıyor, biri bugünden bîzar.
Biri göğsüme umut diye vuruyor,
Biri “yeter” deyip içimden susuyor.
Aynı bedende iki ayrı hayat,
Biri kalmak ister, biri firar.
Biriciğim, En kıymetlim.
Sen benim içimde kalan,
Yaşayamadığım, o saf ve rengârenk çocukluğumsun, şimdi seninle birlikte
Yeniden doğuyorum, o günlerin özlemini,
senin neşende dindiriyorum.
Bir akşam adın düştü ömrümün menziline,
Ne bahar eski bahar, ne ben döndüm kendime.
Bir çift göz değdi yalnız gönlümün kıyısına;
Bir ömür sığarmış tek bir bakış içine.
Sonra adın çoğaldı sustuğum her duamda,
Her gün biraz büyüdün gönlümün tenha yanında.
Sen benim için
güzel bir tesadüf değilsin.
Ömrümün ortasına gelip
bütün hesabımı değiştiren kadınsın.
Bazen yüzüne bakıyorum,
Bu ses; yalnızca bir selâm değil, ortak tarihe, ortak dile, ortak töreye uzanan bir gönül çağrısıdır...
Tanrı Dağları'nın kutlu doruklarına, Ötüken'in ebedî yurduna... Sizlere selâm olsun!
Anadolu'ya, Azerbaycan'a, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ne, Doğu Türkistan'a... Sizlere selâm olsun!
Dost...
İnsan bu sözü söylemeden önce,
Bir ömür düşünmeli.
Çünkü herkes, yanında yürüyene dost diyor;
Oysa yol, insanı tek başına da sınar.
Aynı yolda yürümek,
Hayat dedikleri, uzun bir yol ,
Kimi gül eker de kimi diken dermiş.
Dün omuz verenler bugün selâm esirger,
İnsan en çok da bildiği yüzden incinirmiş.
Nice gönül görmüşüm, sözü başka özü başka,
Dost diye sarılanın hesabı varmış başka.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!