Bir adım ileri atsam… sendeyim.
Bir adım geri çekilsem… yokluğundayım.
Ve ben… bu ince çizgide…
Ne seninle var olabiliyorum…
Ne de sensiz kalabiliyorum.
Sevda gibi saklı bir sır yerleşmiş ruhuma,
Fısıldar gecenin sessizliği, çiçekler açar usulca.
Her kelime, bir rüzgâr gibi süzülür içimden,
Ve ben, adını anmadan anarım seni gölgelerle.
Gökyüzü mavi bir kılıç gibi serilmiş,
İyi ki hayatımdasın,
iyi ki yanımdasın,
Şu hayatta iyi ki varsın dediğim,
Bir tek sen varsın.
Bir mucizeye ihtiyacım vardı,
Allah karşıma seni çıkarttı,
Tarih sahnesinde bazı milletler vardır ki yalnızca yaşadıkları çağı etkilerler. Bazıları ise çağları aşar, yüzyıllar boyunca dünyanın kaderine yön verirler. Türk milleti, işte bu milletlerden biridir.
Bozkırın sonsuz ufuklarında başlayan bu destan, yalnızca bir kavmin değil; iradenin, cesaretin, törenin ve bağımsızlık aşkının hikâyesidir.
Gök ile yerin birleştiği engin düzlüklerde, sert rüzgârların savurduğu bozkırlarda ilk Türk devletleri yükselmeye başladı. At sırtında doğan çocuklar, savaş meydanlarında büyüyor; özgürlük, hayatın en kutsal değeri sayılıyordu.
Gün gelir, en koyu gece de sabaha eğilir,
Kırılan dal yeniden bahara değinir.
İnsan, düştüğü yerden doğrulmayı bilirse,
Talih dahi bir gün kapısına seğirtir.
Ne her giden kayıptır, ne kalan emanet;
Kimi yara öğretir, kimi vuslat saadet.
Kendi öz yurdumuzda Papa’ya selam durur oldular,
Biz mi istedik, yoksa kurulmuş bir oyuna mı soktular?
Vatanımda bizi yabancı ettiler, parça parça bölmeye kalktılar;
teröriste kurucu önder deyip hainlerle aynı safa durdular.
Ben yalnız doğmadım...
Beni, tanıdığım yüzler yalnız bıraktı.
Kimi bir sözle gitti,
Kimi tek kelime etmeden.
Arkamdan kapıyı çekenler,
Benden çok kendilerini sınadı.
Küçüklükte başladı hayat ile mücadelemiz.
Ayaz da kaldım , terk edip gitti kış güneşim.
Sonra ,
Sonrası yarım kalan adamın, yarım hikayeleriyle, yarım kalan hayatım.
Küçüktüm işte üzülürdüm, ağlardım, susardım.
Gözlerin değdi gözlerime, gönlüm bahara erdi,
Bir tebessümün ömrüme bin ömürlük değer verdi.
Sevdan içimde büyüdü, her gün yeniden filiz verdi;
Kalbimin tek emanetisin, Yegâne.
Adını ansam geceler secdeye durur sanki,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!