Yalnızlık Şiiri - Huntürk Han

Ben yalnız doğmadım...
Beni, tanıdığım yüzler yalnız bıraktı.
Kimi bir sözle gitti,
Kimi tek kelime etmeden.
Arkamdan kapıyı çekenler,
Benden çok kendilerini sınadı.
Bunu en son ben öğrendim;
İnsan, geç öğreniyor bazı şeyleri.
Ben kimsenin ardından bağırmadım.
"Kal..." demedim.
Çünkü kalmak isteyen,
Sebep aramaz.
Bir ömür insan tanıdım.
Kiminin eli sıcaktı,
Yüreği soğuktu;
Vefası, dilinden küçüktü.
O gün anladım...
Yalnızlık, ev boşalınca başlamıyor.
İnsan, güvendiği isimler değişince
Kendi içine çekiliyor.
Şimdi biri çıkıp hâlimi sorsa...
Anlatacak çok şeyim var.
Ama bazı acılar,
Dinleyene değil, yaşayana ait.
Bugün geriye dönüp baktım.
Kim haklıydı diye değil...
Kim gerçekten vardı,
Onu görmek için.
Ve en ağırını sona bıraktım...
Bir gün herkes gidiyor.
Kimi toprağa...
Kimi hatırandan...
Ama bazıları var ki...
Nefes alıyor.
Gülüyor.
Konuşuyor.
Yine de, senden önce ölüyor.

HUNTÜRK