Ben yalnız doğmadım...
Beni, tanıdığım yüzler yalnız bıraktı.
Kimi bir sözle gitti,
Kimi tek kelime etmeden.
Arkamdan kapıyı çekenler,
Benden çok kendilerini sınadı.
Yanımdasın, biliyorum;
Elimi uzatsam ellerin elimde,
Sesini duysam başım sana dönük.
Ama yine de içimde
Sana kavuşmayı bekleyen bir taraf var.
Gör isterdim beni sana bakarken;
Küçüklükte başladı hayat ile mücadelemiz.
Ayaz da kaldım , terk edip gitti kış güneşim.
Sonra ,
Sonrası yarım kalan adamın, yarım hikayeleriyle, yarım kalan hayatım.
Küçüktüm işte üzülürdüm, ağlardım, susardım.
Gözlerin değdi gözlerime, gönlüm bahara erdi,
Bir tebessümün ömrüme bin ömürlük değer verdi.
Sevdan içimde büyüdü, her gün yeniden filiz verdi;
Kalbimin tek emanetisin, Yegâne.
Adını ansam geceler secdeye durur sanki,
Gece yine çökmüş üstüne;
sokaklar susuyor, sen susmuyorsun.
Birinin ardından bakıp duruyorsun;
sanki giden, ömründen bir şey götürmüş gibi.
Oysa bazı insanlar gider,
ardında yalnızca sessizlik bırakır.
Geçti gitti ömrümden nice güzel çağlar,
Ardımda kaldı şimdi yarım kalan düşler.
Bir umut diye çıktım uzun ince yollara,
Meğer zaman sessizce vururmuş darbeler.
Dünüm oldu bir hatıra, yarınım bilinmez,
Geçen vakit geri dönüp kapıları çalmaz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!