Hilmi Yeter Şiirleri - Şair Hilmi Yeter

Çok taş var amma sen elmassın,
Vurulsa gönlün bir taşa yıkılmazsın.
Nice yalan söyler o diller, şüphede özün,
Doğruya dâhi inanmazsın.

İlmek boynumuzda yılan koynumuzda,
Öyle ki cesur bir gidiş sonumuzda.
Artık alıyorum ihanetin kokusunu,
Ne bastırır ki ödleğin korkusunu?

Doğan güneş ve batan umutlar,

Önümde deniz,
Sırtımda kahrım.
Bir tasa bin kahır,
Ummanda boğulurcasına,
Ufukta yok olurcasına,
Ya sabır ya sabır.

Hayal dokudum ilmek ilmek,
Umut ektim toprağa.
İlim dediğin haddin bilmek,
Bakma içimdeki deli bozuğa.

Rüyalar aleminde uçmayan ne bilsin,

Kuşlar uçar,
İnek koşar,
Balık yüzer,
İnsan çırpınır.

Çiçekler açar,

Ben iyiyim,
Hasta olan sizlersiniz.
Vicdanınız grip olmuş,
Merhametiniz nezle.

Ben iyiyim,

Zor mudur sevmek,
Niye zorlaştırır insanoğlu?
Zor mudur gülmek,
Niye zorlaştırır insanoğlu?

Biraz kin ve bir yığın nefret,

İnsan ol,
Doktor ol, mühendis ol,
Öğretmen ol, hemşire ol,
Asker ol, polis ol,
Çalışan ol, işsiz ol,
Ne olursan ol önce insan ol.

İnsan kan döker,
İnsan can yakar,
İnsan pis kokar günahlarında.
Tövbe yok af dilemez,
Nefse uyar haddin bilemez.
Hikmet olur mu bunca sözüm,

Başucunda bir taş,
Taşta bir numara.
Kalmadı artık telaş,
Nasıl geldik biz buralara?

Tır dorsesinde torbalar,