Haydar Güner Şiirleri - Şair Haydar Güner

Gün doğmadan önce,
bir sessizlik yayılırdı kente.
Gölgen ardımda usulca söner,
yollar, yalnızlıkla örülmüş
kırık taşlar gibi
soğuk ve yabancı dururdu.

Uzak değilim — sadece ara yerlerdeyim.
Toprak anlatır sessizliğimi çatlaklarından.
Gökyüzü, paslı bir ayna artık;
Yansıtmaz yüzümü, unuttum sesimi.

Yağmur düşer, ama ıslatmaz beni.

Dağların karnında bir yara saklı,
Her sabah kanar usulca, sessizce.
Güneş bile dokunmaz o yaraya,
Gölgeler üşüşür, gölgeler ağlar.

Bir kuş uçar, kanadında hürriyet;

Bir gün,
yeryüzü rengini unutmaya başladı:
toprak nemini,
rüzgâr yönünü,
ve insanlar birbirini.

Kimse duymadı
ilk çatlağımızı.
Zemheride kırılan dallar gibi
gürültüsüz düştük toprağa.

İçimizde

Sokaklardan geçerken
Adını bilmediğim bir serçeye denk geliyorum
Hep aynı saatte, aynı direğin ucunda
Bilmiyorum neden
Ama bana benzediğini çok hissediyorum

Ulus devletlerin gölgeleri silinirken,
sermayenin tek pazarı sardı dünyayı.
Bir ağızdan bağırdı ideologlar:
“Tarihin sonu geldi, sınıflar yok artık.”

Ama sokak biliyor:

Şimdi…
burjuvazinin ulusa ihtiyacı yok,
tek vatanı sermaye,
tek bayrağı dolar.

Ulus devletleri çöpe attılar,

Bir vakit,
ellerimin arasına sığdı dünyanın bütün sessizliği.
Bir çığlık bastım kendime,
duymasınlar diye seni.

O günden beri

Gecenin koynunda kaybolmuş şehirler gibi
yürürüm adım adım kendi sokaklarımda.
Her taş, suskun bir yara taşır,
her gölge, yarım kalmış bir türkünün yankısıdır.

Bir yanda kırık umutlar,