Umuda emek gerek, savaşmaya var mısın?
Var mısın yüreğine bir kürek kor atmaya?
Yaşamaktan umudum kalmamıştı nicedir
Var mısın umudumu yeniden çoğaltmaya?
Haydi gel, bir damladan okyanusa varalım
Bu yürek var ya bu yüreği
Sarıp al basmadan bir fistana
Atacaksın
en olmadık uçurumlara
Ki aklı başına gelsin sonunda
Açsın rengarenk sardunyalar gibi
Ve sen
Öyle bir gündün sen, gelmiştin işte
Gök yine maviydi, ay hep dolunay
Deniz hep dalgalı, yürek uçurum
Öyle bir sevdaydın, aştım kendimi
Sevgilim, gidiyorum
Beni bağışla.
Bırak, benden aldıkların sende kalsın
Sustuğun ne varsa bana dair
Sen bende söyleyemediğin sözler kadarsın.
Ben kıyılarımı artık kapatıyorum
Sığınacak başka bir liman bulun bayım
Üstelik bütün gemileri de yakıyorum
Sonra az şekerli bir kahve ısmarlayıp
Yeniden hayatı yakalıyorum
Belki dönsen güzel olurdu
Yıldızlar gözlerime inerdi gökyüzünden...
Dolunaya gebe bir gece düşerdi yeryüzüne...
Belki gitmesen
Sevdalar yağardı pencereme...
Uzaklar diyorduk ya uzaklar
Alıp başımızı gitmek istediğimiz
Tuzaklarına düştüğümüz
O uzak anılar
Eski bir kalp ağrısıyla
Ulaşamadığımız o yarınlar...
Kuşlar mı uçsun uzaklara,
Yoksa sen mi gelirsin?
Uçurtmalar yaparım özlemlerden
Uçururum da ele güne karşı
Yalnızca sen bilirsin.
Dağlara doğru
yola çıkacağım bir gün…
Ucu bucağı olmayan
Gökyüzüyle sevgili
zirvelere ulaşacağım
Kucağımda
Yalnızlığım benim,
kalabalığı özgürlüğümün
Kulağımdan gitmeyen
ninnisi annemin
Burnumdan gelen sütü
Korkusu sessizce akıp giden yılların...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!