Hatice Kutsal Şiirleri - Şair Hatice Kutsal

Aşkı hüznümsün, ey sen gece gözlüm.
Derinlerinde vurgun yedi gönlüm.
Varlığın cennet, yokluğun kıyamet,
Geçmesin sensiz, geri kalan ömrüm.

Hatice Kutsal

Gece olunca,
Kendinle başbaşa kalınca,
Günün muhasebesini yaptıktan sonra,
Aklın sakin, ruhun dingin, vicdanın rahatsa,
Başını yastığa rahat koyabilirsin.
Dünyanın en huzurlu insanı sensin.

Söndü Işıklar birer birer
Gece sessizliğe büründü
El ayak çekildi sokaklardan
Sonra sustu bütün sesler
Düşlerin götürdüğü yerlere gitti
Başka bir alemde uyandı herkes

Ne karanlık bitti, ne güneş gitti.
Ey geçmeyen gece, sana benzer gündüzün.
Hazanıyla gelen eylülden bir gün.
Bir daha yaşanmasın o zamanın durduğu dün.

Hatice Kutsal

Ne günler geldi geçti şu kısacık zamandan.
Daha dün gibi değil mi geçmişten arta kalan,
Yarın da olacak dün, bugün olduğu gibi,
Bakıp duracağız sessizce gidenlerin ardından.

Hatice Kutsal

Akşam oluyor
Akşamdan sonra gece
Gece bir bilmece
Ne olacağı bilinmez
Kimine işkence
Kimine düşünce

Araya,
Ne dağlar, ne yollar girebilir.
Ne zulüm, ne ölüm ayırabilir.
Ne yöre, ne töre bitirebilir.
Yüreklerdeki gerçek sevgiye,
Hiç bir şey engel değildir.

Günler nasıl da kovalıyor birbirini durmadan.
Her dakika kendiyle yarışıyor adeta zaman.
Dün geldik, bugünü yaşayıp, yarına giderken,
Yaradılmışların en güzeli olarak kaldıysa,
İnsanlar içinde insan, bozulmadan,
Üç günlük yalan dünya da işte bu gerçek olan.

Yetişmek ne mümkün geçen zamana
Tez gidiyoruz meçhule doğru yana yıkıla
Gündüzle gece yarışa girmiş sanki
Yaşanmış olanlar yaşanmamış gibi
Neresinde olduğumuzu bilmeden
Kayıp gidiyor gün gözlerimizin önünden

Her akşam üstü ufka bakan gözlerimden dökülür inci tanelerim.

Eskiyen yıllar geçer gözlerimin önünden uzaklara giderim.

Eski bir şarkının nağmeleri dökülür dudaklarımdan sokaklarından geçerim.