Hatice Kutsal Şiirleri - Şair Hatice Kutsal

Haydi durma,

Bir şey söyle.

İçinden geçenler,

Sen; yükseklerde oturup, sırça köşkünde sırlanan kalbiyle, herkese tepeden bakan şehirli...

Ben; iki odalı evinde, aynı sofranın tek tabağına uzanan yumuk yumuk ellerden biri...

Sen; yokluk çekmeyenlerin cennetinde,
Ben; varlığın ne olduğunu bilmeyenlerin aleminde...

Ne güzel hayallerimiz vardı,
Geleceğe dair.
Ne bitmez umutlarımız vardı,
Yarınları bekleyen.
Mavi düşler, pembe rüyalar,
Kerevetli vaadlar,

Candan öte canım dediklerim.
Camdan değil benim kalbim.
Canım olana canım verir,
Candan yürekten severim.

Hatice Kutsal

İçeceklerden çayı,
Çiçeklerden papatyayı,
Mevsimlerden baharı severim ben.
Dostumdan vefa beklerim ben.
Sevdiğimden sol yanını isterim ben.
Beklerim isterim, baktım olmuyor,

Yıl 2019 ,
Mevsim sarı bahar,
Aylardan 14 Ekim
Günlerden pazartesi,
Sabahın ilk saatleri...
Zaman ne çabuk geçiyor,

Kırk ikindi yağmurlarını bilir misin ?
Mayısta başlar ve her ikindi vakti kırk gün yağar.
Hayat verir, canına can katar her yağdığında toğrağa.
Farzet ki ben kırk ikindi yağmuruyum sana,
Durmadan yağıyorum yüreğine damla damla.

Maviye boyamalı her sabah erkenden gökyüzünü.
Pamuk tarlasına benzetmeli bulutların beyazını.
Lavanta kokmalı gün batımından sonra akşamlar.
Yağmur sesiyle uyanmalı gecenin bir yarısı.
Dört mevsim yeşil kalmalı insanın doğası.
Huzur olmalı ismi cismi, değişmeli lisanı.

Zamansız esti rüzgar,
Zamansız soldu kır papatyası.
Kimsesiz olmayacaktı sol yanı,
Zamansız vedalar olmasaydı.
Bulutlar gibi yüklü şimdi,
Başlarsa durmayacak deli mavi.

Gecenin hüznü çökerken yüreklerimize,
Kapatırken sabaha açmak için gözlerimizi,
Geceye elveda, sabaha merhaba diyeceğimiz,
Huzur dolu bir güne uyanalım hepimiz.

Hatice Kutsal