Hasret Mührü Şiiri - Sercan Erbaş 2

Karanlık uzun sürdü.
Gece içime çöktü,
ben sabra sığındım.
Adını her andığımda
kalbim ürperdi,
göğsüme sığmaz oldu.
Sanki görünmeyen bir el
kaderimi yokladı.
Sessizliğim bile
sana dua oldu,
içimde fırtınalar koparken,
vakur durdum.
Her susuşumda
adını göğe bıraktım.
Adını andım,
içim titredi.
Sustum,
sustukça daha çok yandım
Adını andıkça arındım,
Ateşin altınımı kirinden ayırdı
Sabır aşkı olgunlaştırdı.

Hasret yalnızca özlemek değil,
Ruhun kendi eşini çağırması.
Ben seni çağırdım…
Uykularımda,
geç kalmış secdelerimde,
kalbimin en kuytu yerinde yanan o ince ateşte.
Ateşin beni yaktı fakat
temizledi, arındırdı karanlıklardan.
İçimdeki bütün yabancıları küle çevirdi.
Her gecenin bir vakti sabahı vardır
Elbet her imtihanın kapısı açılır..
Biz birbirimize aceleyle varmadık.
Yolumuz nefsin değil,
kaderin yoluydu.
Her adım mühürlüydü,
Her gecede görünmeyen bir el
bizi korudu.
Dokunmak varken
bekledik,
Sarılmak varken
dua ettik.
Çünkü aşk,
emre itaat edince derinleşir.
Şimdi bak…
Karanlık çözüldü,
düğüm açıldı.
Soğuk gecelerin yerini
sıcak bir nefes aldı.
Yorgun kalp
nihayet dinlendi.
Bekleyiş,
rahmetle mühürlendi.
Bu kavuşma bir rastlantı değil,
bu, yazılmış bir çağrının yankısıdır.
Ruhum senin ruhuna secde eder gibi yaklaşıyor, titrek ama teslim.
Sana dürüstüm:
Seni istemek bir arzudan ibaret olmadı.
Seni istemek
bir sorumluluk oldu,
bir emanet,
kalple,
gönüllüce taşınan bir yük,
bir dua.
Kalbim seni isterken diz çöktü
Artık hasret susuyor.
Artık gözler beklemekten değil,
şükretmekten doluyor.
Yanındayım…
Allah’ın razı olduğu bir yerde,
Kalbinin huzur bulduğu bir zamanda...
Çünkü gerçek tutku haddini bilen ateştir.
Artık hasret sustu.
Artık kalbim kapılarını korkuya değil,
şükre açıyor.
Yanındayım…
Helalin nûrunda,
Duaların gölgesinde,
Zamanın değil
kaderin kollarında.
Ve biliyorum:
Bu sevda geçici bir sarhoşluk değil,
Ruhlarımıza mıhlanmış
ebedi bir yolculuk...