Bekleyerek Çoğalan Şiiri - Sercan Erbaş 2

Bilmezdim beklemenin insanı bu kadar çoğalttığını
Zamanın,
adını sizin koymadığınız acılara
Bu kadar sabır öğrettiğini
Meğer hasret,
eksilmek değilmiş
İçimde sizi büyütmekmiş
yavaş yavaş...
Kırgın değilim hayata hocam,
Sadece suskunum bazen...
Çünkü her kelime sizin adınıza çıksa, ki çıkar...
Kalbim biraz daha görünür olacak
Ve ben,
en çok da bunu saklamayı öğrendim.
Uzaklığınız korkutmuyor beni
Ben umudu hep mesafeden tanıdım
Bir gün kavuşmanın ihtimali bile
Bugünü taşımaya yetiyor
Geceler uzun, uzadıkça da üzüyor, evet...
Ama rüyalarım sizinle kısa sürüyor
O yüzden sabahlarım hep eksik
Ama hep dirençli, gayretli...
Teslim oldum varlığınıza
Bir savaşa değil
Sizin gülüşünüzün ihtimaline...
Ne demiş baba? Gül H.
Kendimden vazgeçmedim
Sadece sizi kendimden ayırmadım
Çünkü bazı sevdalar sahip olmak istemez
Sadece var olmayı bilir
Biliyorum, siz susmazsınız fakat
Aynı cümlede takılı kalmışız gibi
Ne söylesek yarım,
Ne sustukça tamam
Ama bir gün
Bu hasret idam olmaktan çıkacak
Sedyedeki bir bakışınızla
affedilecek bütün kayıp zaman,
zaman anlamlanacak gözlerinizde...
Ve o gün geldiğinde
Koşmayacağım
Acelem yok
Sadece durup,
size bakacağım...
Çünkü ben
En çok kavuşmayı değil
Kavuşmanın sakinliğini hayal ettim sizde.
Eğer gelmezseniz de Kırılmam
Ben sizi beklerken büyüdüm
Ve umut...
İnsana en çok yakışan sadakatmiş
Bunu sizden öğrendim Hocam