Özlü Sözlerim..
İrfan, sözün kabuğunda değil, özün derinliğindedir. Gönül ehli odur ki, her zerrede bir mana sezer, her suskunlukta bir sır dinler ve her bakışta Yaradan’ı gözler. H.B
Nefsin kalesini fethetmedikçe, ruhun mirasına erişilmez. ’Ben’ diyen sözde buz dağları yükselir, ’Hiç’ diyen kalpte hikmet pınarları çağlar; fenada bekâ bulmaktır asıl mertebe. H.B
Sanma ki bu gidişten, bir gün geri dönerim
Sensizliğin ufkunda, yelkenimi gererim
Ben bu aşkın yükünü, artık yere sererim
Maziyi kalbe gömdüm, daha adını anmam.
Ruhun gümrük kapılarında bekliyor o sinsi duman,
Grinin en kirli tonuyla geliyorlar; parmak uçlarında nikotin karası.
Tanırım o yabancıyı, gölgesi eğri büğrü düşer toprağa,
vakit; tramvay raylarının soğuduğu o meçhul aralık
şehrin neon lambaları birer birer intihar ediyor
kaldırımlarda ayak sesimiz değil, bir terk edilmişlik yankısı
ben hangi istasyona tutunsam ellerim kan içinde kalıyor
ve gökyüzü, tepemizde yırtık bir pardösü gibi sallanıyor.
Sitemim Sana..
Gönül yorgun düştü, bilmem nedendir,
Sözlerim havada, Sitemim Sana.
Dost bildiklerimden, bu kaçıncı fendir,
Ah bu vefasızlık, Sitemim Sana.
Sen bir umut pınarısın, aydınlık denen yoldasın;
İlkelerin damarında, asil, soylu bir kandasın;
Vatan denen bu bedenin, atan ve atan candasın;
Tarihinin her şerefli, en kıymetli anındasın;
Karanlığı yeneceksin, ilim denen ışık ile;
Kimi koşar makam, şöhret peşinde
Kimi kaybolmuştur kendi düşünde
Kimi bahar sanır ömür kışında
Kanar dünyanın sahte nakışına.
Son Şarkı...
Şimdi bir şarkı söyle,
En derinden dağlasın.
Gökyüzü matem tutsun, bulutları ağlasın.
Geçmişin hayaletli koridorları yansın.
Sonsuzluğun Yankısı..
Bir nefesle başlar destan, bilinmezden bir çağrı,
Varlık okyanusunda bir damla, merak dolu bir ağrı.
Neden buradayım, bu sonsuz akışta ben kimim?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!