Hanifi Okyay Şiirleri - Şair Hanifi Okyay

Nehir gibiydi sana olan sevdam
Çağlayıp coşarken dur diyemedin.
Hasretin dağ gibi çökerken üstüme
Gönül kapımdan içeri gir diyemedin.

Gündüz hayaldesin geceler düşümde

Gönül ne gezersin ıssız sahrada!
Dert veren derman vermez mi sandın?
Beyhude dolaşıp, yanma dünyada;
Kısmet veren seni görmez mi sandın?

Ateş olan yerde tütmez mi duman?

FİRAR ETTİ AKIL BAŞTAN
ELDE KÖHNE BEDEN KALDI.
YAŞ ÇOKTAN KEMALE ERDİ
DÜNYA BANA YAR OLMADI.

SELİ GİTTİ KUMU KALDI

Derman arayan bir figanın var;
Yaren ol aklıma, kal deli gonüm.
Bilirim içinde yanan, yangın var;
...Terk etme mekanı, kal deli gonüm.
...Sende gitme bu gece, kal deli gonüm.

Yazdım arzuhalimi anlayan nerede
Bu sevdalı kalbi yakmam mı lazım?
Gonüm aşka mahkum bir şey istemez
Alıp başımı dağlara çıkmam mı lazım?

Derdin nedir diye bir gün sormadı

Belki bir daha dönemem geriye!!!
Ruhumda bir sıkıntı var, emmioğlu.
Gidiyorum bu diyardan elveda;
***Yordu beni, bu hayatın çilesi.
***Kalmadı içimde, yaşama hevesi:
***Ne sakinin adı kaldı, nede meylerin;

Dolu vurdu gör dallarımı
Erken bozdum bağlarımı
Nolur bü gün saçlarımı
Yolma benim yalan dünya.

Ne mal verdin nede bir yar

Nedir bu acele ve de bu telaşın!
Nerden gelip nereye gidersin yolcu?
Şimşekler çakıyor gözünde hiddetden;
Kim ne vefa bulmuş ki şiddetden?
Gün akşama'a döndü, vakit çok geç!
Her ne olduysa oldu, gel bu davandan vaz geç.

Celallenme ey divane gönül!
Bu kış biter bir gün, yaz gelir.
Ne okuyup, kime ne yazarsın?
Dostun dosta, şikar-ı avı az gelir.
...Kim kalmış ki bu dünyada!
...Adem oğlu, zevk-i sefada.

Geçmiş senin devir devranın-devranın.
Ecrinle yaban elde kalansın gönül,
gönül, vay divane gönül.
Bozuldu bağların virane oldu vay virane oldu.
Güller içinde solan tek gülsün gonüm,
gonüm, vay divane gonüm.