Hanifi Okyay Şiirleri - Şair Hanifi Okyay

Sanma ki dünyada bulunmaz eşin
Sana göre dünyayı ışıtan güneşsin
Hatırın kalmasın,başın göğe ersin;
...Gururun tatmin olsun,sen öyle bil.
...Hatırın kalmasın,of of sen öyle bil.

İntizarım var sende ey zalim zaman!
Aşkını, sevdanı sevemedim senin.
Görüntün değişik! renklerin çok farklı,
Nakışını, oyanı sevemedim ben senin.

Mananın dışında özler yabancı,

Yara değil, gönlümdeki volkan!
Her günüm ayrı dert, ayrı hüsran.
Sağmısın ölümüsün varmı ki ayıran?
Söyle gönlüm, söyle ona değer mi?

Dedim sana, sevme o soysuzu

İstediğin oldu, canın sağ olsun;
Yırtma resimleri, yar sen de kalsın.
Gözümden akan, kanlı yaşları;
Sen görmeden git, yar ben de kalsın.

Elden gider bir gün, bu güzelliğin:

Çekilen her çileye inat,
Sesin ile yankılandı kainat.
Sonsuzluğa açmışken kanat,
Sen, yaşıyorsun bu hayatı.
***Her şey boş, her şey dalavere!
***Dil yarasına yokmuş çare:

Gahir dolu sırtımda yüküm!
Yordunuz beni yıllar yordunuz.
Şeleğim ağır,belim iki büklüm;
Yordunuz beni, yıllar yordunuz.
***Ha bu gün ha yarin diye avutup!
***Kimsesiz bir köşeye, atıp unutup.

Yüzüme süzülen damlalar var!
Eylül de dökülen yapraklar gibi.
Hayale karışmış ümitlerim var!
Suya hasret kalmış topraklar gibi.

Yoruldum artık, bitip tükendim:

Kuruyan yaprak misali,ömür tükendi.
Ne ışıklar göründü,ne giden geri geldi.
Üstelik ızdırabım bitmek bilmedi;
Düşlerime gem vurdu,zalim geceler.

Tanrım bu duygularla sabah olmuyor.

Ne feryat edersin divane gonüm?
Feryadın bülbül gibi gülşene kalsın.
Gülmedi mi yüzün fani dünya da
Varsın mahşere ulu divana kalsın.

Gel açma sineme onulmaz yare

Ağam bu gidiş nereye böyle
Elde ne tava kaldı ne tencere
Ya Allah dedi millet bir kere
Hadi mevlam kayıra deyip gidiyor