Hanifi Okyay Şiirleri - Şair Hanifi Okyay

FİRAR ETTİ AKIL BAŞTAN
ELDE KÖHNE BEDEN KALDI.
YAŞ ÇOKTAN KEMALE ERDİ
DÜNYA BANA YAR OLMADI.

SELİ GİTTİ KUMU KALDI

Derman arayan bir figanın var;
Yaren ol aklıma, kal deli gonüm.
Bilirim içinde yanan, yangın var;
...Terk etme mekanı, kal deli gonüm.
...Sende gitme bu gece, kal deli gonüm.

Yazdım arzuhalimi anlayan nerede
Bu sevdalı kalbi yakmam mı lazım?
Gonüm aşka mahkum bir şey istemez
Alıp başımı dağlara çıkmam mı lazım?

Derdin nedir diye bir gün sormadı

Belki bir daha dönemem geriye!!!
Ruhumda bir sıkıntı var, emmioğlu.
Gidiyorum bu diyardan elveda;
***Yordu beni, bu hayatın çilesi.
***Kalmadı içimde, yaşama hevesi:
***Ne sakinin adı kaldı, nede meylerin;

Elveda, göz yaşımın aktığı topraklar!
Elveda, gençliğimi çalan yıllar!
Elveda, başımın belası kara sevdam;
Vakit tamam,vuslat yakın, artık elveda.

Kızıla boyanmış da dağın zirvesi
Ne akranı var yanında ne de kirvesi
Bir zalım elinden bitmez çilesi
***Gögsuyun başında ağlar bir gelin.
***Kendi kaderine yanar bu gelin.
Sırtında yavrusu yüreği yaralı!

Kulda himmet,derin sancı!
Yanar yürek,yoktur ilacı:
Meyve vermez kuru ağacı;
Sallama gardaş sallama.
***Ağırdan al kızma sakın!
***Senin ondan kalmaz farkın:

Dolu vurdu gör dallarımı
Erken bozdum bağlarımı
Nolur bü gün saçlarımı
Yolma benim yalan dünya.

Ne mal verdin nede bir yar

Nedir bu acele ve de bu telaşın!
Nerden gelip nereye gidersin yolcu?
Şimşekler çakıyor gözünde hiddetden;
Kim ne vefa bulmuş ki şiddetden?
Gün akşama'a döndü, vakit çok geç!
Her ne olduysa oldu, gel bu davandan vaz geç.

Celallenme ey divane gönül!
Bu kış biter bir gün, yaz gelir.
Ne okuyup, kime ne yazarsın?
Dostun dosta, şikar-ı avı az gelir.
...Kim kalmış ki bu dünyada!
...Adem oğlu, zevk-i sefada.