Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

UTANSIN

Kendi özünden uzak, eğitim sistemiyle
Bir mâsumdan bir câni, doğuranlar utansın.
En büyük ihânet bu, okulda çocukları
Yalan/yanlış bilgiye, yoğuranlar utansın.

UNUTMA

Öyle hassas nâzik ol ki
Kırılmasın gönül fayı.
Vefâlı ol, hatır gözet
Unutma bir bardak çayı.

UNUTMA

Gönlünde, gündeminde, Filistin yoksa eğer
Özürlüdür o insan, mümin olsa da meğer...

Hanifi KARA

ESAS OLAN FİİLİ DUÂ

Şu gerçeği unutma; “dünya duâ üstüne”
Dilden daha ziyâde, fi’li duâ gerekli.
Evlenme çocuk iste, bunda bir mantık var mı?
Dilden daha ziyâde, fi’li duâ gerekli.

“UYU UYU YAT UYU”

“At”lı bir alfabeyle, “karga”lı bir bakışla
“Uyu, uyu” diyerek, yıllarca uyuttular.
Yasaklanmıştı o gün, besmeleyle, hamdele
“Uyu, uyu” diyerek, yıllarca uyuttular.

UNUTMA

İnsanı yoldan çıkaran, biliniz ki tûl-i emel
Kurtuluşun reçetesi, sahih iman, sâlih amel...

24/09/’11

UNUTMA

Ne olur insanoğlu, acze düşmeden uyan!
Başıboş yaşamanın, sonunu gör; bîtap var.(1)
Ta Âdem’den bu yana, her zamanda geçerli!
“Birliktelikte rahmet, ayrılıkta azap var.”

SURİYE’NİN HÂLİ
-Zâlim Esat’a ithaf-

Yerden top ve tüfekle, gökten helikopterle
Yeryüzünde var mıdır, kendi halkını vuran.
Ne kadar zâlim varsa, hepsi kaldı geride

SÜMME HÂŞÂ

Bir hâşâ yetmez ki binlerce hâşâ
Sen, O’nun ilâhı, O senin kulun.
Böyle düşünürsen, ŞİRKE düşersin
Sen, O’nun ilâhı, O senin kulun.

SON NEFES

O cânânın bir tek gözün
Verseler değişmem Şam’a.
Dinlerim her güzel sözün
Pabucumu atsa dama.