Hancı İle Dua Aşkı

HANCI VE DUA'NIN AŞKI

Bir hancı vardı...

Ömrünü yolların kenarında geçiren,

Geleni güler yüzle karşılayan,

Gideni ardından sessizce uğurlayan...

Bir de Dua vardı...

Adı gibi temiz,

Adı gibi umut,

Adı gibi göğe açılan iki avuç el...

Bir gün yollar,

Hancıyı Dua'ya çıkardı.

Ne büyük sözler söylendi,

Ne de gösterişli sevdalar yaşandı.

Sadece gözler konuştu.

Sadece kalpler birbirini tanıdı.

Hancı,

Dua'nın gözlerinde

Yıllardır aradığı huzuru buldu.

Dua ise,

Hancının yorgun bakışlarında

Kocaman bir sevginin sessizliğini gördü.

İkisi de biliyordu...

Hayat uzun bir yoldu.

Kimi yolun başında yorulurdu,

Kimi yolun sonunda.

Ama gerçek sevda,

Yorulsa da vazgeçmezdi.

Hancı dedi ki:

"Benim ömrüm yollarda geçti.

Nice insanlar gördüm.

Kimisi selam verdi geçti,

Kimisi bir çay içip unuttu beni.

Ama sen...

İlk kez kalbime misafir oldun."

Dua gülümsedi.

Sessizce başını eğdi.

Sonra gökyüzüne baktı.

"Sevgi,

İnsanı Allah'a yaklaştırıyorsa güzeldir." dedi.

O gün,

Rüzgâr daha yumuşak esti.

Gökyüzü daha mavi görünüyordu.

Çünkü iki temiz yürek,

Aynı duada buluşmuştu.

Hancı,

Her sabah kapısını açarken

İlk duasına onu kattı.

Her akşam lambasını söndürmeden önce,

Onun mutluluğunu diledi.

Dua ise,

Ellerini semaya kaldırdığında,

Kendi adından önce

Hancının adını fısıldadı.

Çünkü bazı aşklar,

Gözlerde başlamaz.

Dualarda büyür.

Birlikte yürüdüler.

Bazen sessizce.

Bazen gülerek.

Bazen de yağmurun altında

Hiç konuşmadan...

Çünkü gerçek sevda,

Her zaman kelimelere ihtiyaç duymaz.

Bir bakış,

Bazen bin şiirden daha fazlasını anlatır.

Bir el,

Bazen bütün yalnızlığı unutturur.

Hancı öğrendi ki,

Yolların en güzeli,

Sevdiğine çıkan yoldur.

Dua öğrendi ki,

Kalbin en güvenli yeri,

Samimiyetle seven bir yürektir.

Ve zaman geçti.

Mevsimler değişti.

Ağaçlar yaprak döktü,

Yeniden çiçek açtı.

Ama onların sevgisi,

Ne sonbaharda soldu,

Ne de kışta üşüdü.

Çünkü sevgileri,

Toprağa değil,

Allah'a emanet edilmişti.

Bir gün,

Hancı yine kapısının önünde otururken,

Dua yanına geldi.

İkisi de sustu.

Gökyüzüne baktılar.

Güneş yavaş yavaş ufka inerken,

Hancı usulca dedi ki:

"Bu dünya bir handır.

Bugün varız,

Yarın göçüp gideceğiz.

Ama dilerim ki,

Bu dünyada başlayıp,

Ahirette de devam edecek bir sevdamız olsun."

Dua'nın gözleri doldu.

Sessizce "Âmin..." dedi.

İşte o an,

Sevginin en güzel hâli yaşandı.

Ne gösteriş vardı,

Ne çıkar,

Ne de geçici hevesler...

Sadece sadakat,

Sadece merhamet,

Sadece dua...

Ve o günden sonra,

Yoldan geçen herkes,

O handa başka bir huzur hissetti.

Çünkü bazı mekânları güzelleştiren

Taşları değil,

İçinde yaşayan güzel yüreklerdir.

Hancı ile Dua'nın aşkı,

Bir masal değildi.

Birbirini Allah için seven

İki güzel kalbin,

Sessiz ama sonsuz hikâyesiydi.

Ve bu hikâye,

Bir gün bitecek olan dünyada değil,

Duaların kabul olduğu,

Ayrılıkların olmadığı ebedî yurtta

Tamamlanmak üzere yazılmıştı.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ