Halide Köksal Şiirleri - Şair Halide Köksal

Ayrılık yaşarken ölmektir
Derler ya hani
Yakar dağlar yüreği
İnsanın içindeki gurbeti

Kalem yazar da yazar

Keşkelerle geçti ömrüm
Güz yaprakları kaldı geriye
Yitirdim umutlarımı
Ağlarken ah ile.

Çığlıklarım uzaklara

Hayallerimiz vardı küçüklüğümüzde
Yaşıyorduk sanki masallar ülkesinde
Mutluluğu gelecekte sanıyorduk
Hemencecik büyümek istiyorduk.

Bilmiyorduk yaşamın çetrefilli yollarını

Ürpertiyor içimi,
Bu gidip gidip gelmeler
Anlam veremedim bir türlü
Yüreğinde bitirememişsin demek ki.

Zor olan ne biliyor musun

Ne mevsimler geldi geçti yokluğunda
Bir sır gibi sakladım içimde yıllarca
Ömrüm tükendi hüznün koylarında
Fırtınalar bile silemedi ayak izlerini
Çok yoruldum hayat

Tökezleye tökezleye öğrendim
Ayakta kalmayı
Değer verdiklerimden yedim
Hep darbeyi

Ne fırtınalar, ne boranlar

Sevenlerin kıymeti bilinmiyor
Bu dünyada
Ve zamanla anlıyor insan
Gerçekler acı olsa da

Güz yaprakları gibi soldu

İdam cezası vardı bir zamanlar bu ülkede
Sanki hiç mi kadınlar öldürülmedi o devirde yok yere
Hiç mi töre cinayetleri işlenmedi caddelerde hunharca
Hiç mi tecavüze uğrayıp katledilmedi kadınlar vahşice.

İdam cezası gelse değişen ne olacak

Acılar içinde geçen bir ömür
Farkeder mi dönse çocukluğuna.

Değişmez süregelen kader
Gözyaşlarıyla akıp gider hayaller
Sürüklenir rüzgarın önünde

Fırtınalar sürükler seni
Koparır yerinden yüreğini
Güvenme bilmediğin limanlara
Demir atma uzaklara.

Gitme!