Halide Köksal Şiirleri - Şair Halide Köksal

Geçmişte
Sevdiklerimize verdiğimiz değerler
Gün gelir isyan günlerine dönüşür
Öfkelerimiz boyumuzu aşar

Gözü kapalı sevmelerin

Sırtımı yaslasam
Yasaklı göçmen kuşlarına
Yine yalnız kalırım
Göç edince uzaklara

Kendimi arar kendimi sorar dururum

Sol yanımda dayanılmaz bir sancı
İçimde onulmaz yığınla acı
Tutsak edildi yeşeren düşlerim
Ben eşkâli belirsiz bir yabacı.

10 Ağustos 2014, Halide Köksal

Sildin gözyaşlarımı giderken ellerinle
Üzülme, ağlama dedin teselli ettin
Döneceğim tez elden diye söz verdin
Üzme beni gider ayak, hüzünlüyüm dedin.

El salladın kalkan otobüsten bana

Acılarım var yüreğimde
Tarifi imkansız
Ayyuka çıktı çığlıklarım
Sessiz sedasız.

Vurgun yedi bedenim

Dokundukça kanar biçare yüreğim
Doğan her güne gebedir hüzünlerim
Ömrüm ziyan oldu hoyrat ellerde
Senin gittiğin güne lanet ederim.

Halide Köksal

Ona buna acırken
Paramparça oldu yüreğim
Yedi kat yerin dibine batsın
Benim bu merhametim

Çok haksızlığa uğrattı

Körü körüne inandık din tacirlerine
Değer vermedik kuran ayetlerine

Hor baktık birbirimize
Hiç kıymet bilmedik
Kendi içimizde

Bu evrende bütün canlılar, bir amaç uğruna yaşar...

Mutlu olmak için çabalanır kurulan küçücük dünyalarda
Büyük acılar çekilir yaşarken bir hiç uğruna.
Yıllar geçince aradan, dönüp bakarız ardımızda bıraktıklarımıza
Neler neler yitirmişiz, bu kısacık yaşam öyküsünde.

Mutluluk yok ki anılarımda...
Keşke yansıtabilseydim ben de
mazinin derin izlerini gülen yüzümle.

Hâlâ avuçlarımda,
sönmemiş