Halide Köksal Şiirleri - Şair Halide Köksal

Damla damla akarken
Gözlerimden hüzün
Sen hangi mevsimin debisindesin

Yıllarca cebelleştim tek başıma
Yalnızlık denilen canavarın ağında

Her ''hoşça kal'' sözü,
gömer bizi ıssızlığımıza,
özlem duyarız anılarımıza.

Yaşam,
sürdürürken karanlıklar içinde,

Yeryüzünde kalıcı olsaydı her şey
Sonsuza dek sürerdi bütün güzellikler...

Baharlar dönmezdi kara kışa
Çiçekler solup karışmazdı toprağa
Sevdalar kara sevdaya dönmezdi

Kandım o vefasıza
İnandım yalanlarına
Her seferinde tuttum ellerini
Sevda batağında
Bedbaht ettim kendi kendimi

Dünlerimizi uğurladık
Mevsimin derinliklerine
Hüzzam bir şarkı eşliğinde

Veda sözleri demlenirken
Dudaklarımızda

Yollar sarp ve dikenli, sana ulaşamıyorum
Ayaklarım kanıyor yol alamıyorum
İsyan ediyorum bütün yaşadıklarıma
Anılarımı savuruyorum tek tek uçurumlara.

Hıçkırıklarla bürünüyorum yalnızlık yorganıma

Savunmasızdık,
bize bahşedilen yaşam çizgisinin içinde...

Savrula savrula,
ilerlemeye çalışıyorduk
harabelerin arasında.

Uykusuz geçen gecelerde
Yalnızlığıma yoldaş olurken hayâlin
Seni sayıklıyorum kâbus düşlerimde
Sessiz çığlıklarla uyanıyorum
Kan ter içinde.

Ansızın gidenler
Geri döner mi bilinmez
Uzak diyarlarda
Yollar git git bitmez

Örselenen yürek

Dertsiz kul var mı ki şu dünyada
Kaderimiz yazılmış kalu belada
Her kul çekecek alnına yazılanı
Elbet vardır şanslı olanı.
Heyhat!
Nefesimiz yettiğince yaşanacak