Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

(Çocuk Şiiri)

Hayatta hep örnek oldu,
Annem, babam, öğretmenim.
Beynim her an bilgi doldu,
Yolum açık artık benim.

Sereserpe uzanmış Marmara'nın koynuna,
İnci gerdanlık takmış, ince, sedef boynuna.

Dalgalara dağıtmış kıvırcık saçlarını,
Gözler önüne sermiş, yeşil yamaçlarını.

Sevgiye inandım,
Sana inandım.
Kör karanlıkta takıldı ayağıma sevda,
Tökezledim...
Oysa, en güneşli günlerde
Kapkaraydı yüreğim.

Hüzün tüllerini üstüne örtmüş
Alaca karanlıkta bir yeşil bahçe.
Gün ışırken dallara, okşuyor güneş
Bembeyaz kerpiç evi bir ana gibi.

Sarıyor sıcacık kolları günün,

Kapatıp gözlerimi, gittim geriye doğru,
Seslenir gibi bana, sanki tatlı bir çağrı.

Yemyeşil bahçesiyle, küçücük bir mutlu ev,
Annem sanki bir melek, babamsa gözümde dev.

Sâkin bir liman olsa, kolları ona şimdi,
Ah eden yüreğine acı verenler kimdi?

Füsunlu bir bakışla, kirpikler yere indi,
İlâhi bir duyguydu, yürek sessizce sindi.

Yalan olup gitti, mutlu günlerim,
Yine yorgun yıllar, dünü özlerim.
Geriye dönüş yok, bunu anlarım,
Onu unutamam, ararım şimdi...

Ben çılgın, o deli, yandıkça yandık,

Ellerin,
Ellerimi tutar gibi,
Sıcacık...
Sarıyor sımsıkı...
Sevgi dolduruyor yanan avuçlarıma...
Hasreti çekemiyorum aradan,

Küsmem aynalara, bakarım gülüp,
Kâh genç kız olurum saçımı örüp,
Kâh bir anneyim, şefkât saçarım
Bütün insanları bir çocuk görüp.

Sevinsem aynalar bakar da güler,

Sevgiler, sevgililer arasında,
Boy vermiş bir ayrık otu...
Kopartmak isterler...
Yolar atarlar...
Usanmazsın...
Uslanmazsın...