Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Öyle aradım ki bugün seni yanıbaşımda,
Sana hasret, sana muhtaç ve senle dolu.
Özlemin fırtına gibi esti başımda,
Aradım, bulamadım sana giden yolu...

Sıcacık, güven dolu o ellerini,

Uzattım avuçlarımı,
Sundum sana tüm sevgimi,
Gönül dolusu...

Baktın;
Tâ yüreğime işledi hüzün,

Tenimde denizin tuzu,
Gözümde okyanuslar...
Rengârenk gökyüzünün çelengi...
Bir hasır şapka gibi güneş bulutta,
Gönül bilmiyorum neden umutta?
Dallarım bin bir koku, renk cümbüşünde,

Gönül kâşânesinde bir kırık sazım,
Kimselere geçmiyor sözlerim,nazım.
Durgun sular gibiyim; aktım, duruldum,
Çağlayıp coşsam bile değişmez yazım.

Sevdâdır buram buram tüter özümde,

Bir rüzgâr gibi geçti, senle bunca güzel yıl,
Yollarımızda her gün, hasret gülleri açtı.
Ne oldu bilmem bana, kalmadı bende akıl,
Senle doğan yeni gün, her an mutluluk saçtı....

Usul esen bir meltem oldun solgun yüzüme,

Bak, dondu da kaldı, gözümde yaşlar,
Sensiz nasıl geçer, upuzun kışlar,
Ötmez oldu, sustu, gönlümde kuşlar,
Gel, peteğim, balım, gönül yaram gel!

Yarın değil, kalbim, dünü özlüyor,

Bir bahar sabahında gözlerinizi kapayıp, sükûn içinde kulak verin etrafınıza… Önce mahmur rüzgârın usul usul söylediği şarkıyı dinleyin. Saçlarınızı sıvazlayan, anne gibi okşayan elini hissedin ninnisini söylerken… Derin bir mânâ âlemine yuvarlanırken duygularınız, ağaçlarda patlayan tomurcukların sesini de mutlaka duyacaksınız… Etrafa yayılan o mis gibi koku, sizi cennet bahçelerine götürecek, gayri ihtiyâri açılan gözlerinizle bir renk cümbüşünün şölenini izlerken, genzinize dolan envâi çeşit kokunun efsûnuna kapılacaksınız… Ihlamurların baygın kokusuna, manolyaların kokusu karışacak. Yükselen râyihaların büyüsüne kapılacak, dudaklarınızdan dökülen şarkılara tempo tutan kuşların cıvıltılarına şaşacaksınız…

Bir yaz akşamında gözlerinizi kapayın… Kulak verin o masmavi denizin sesine. Dalgaların içini dökmesini fark ederek, susacaksınız. Usul usul dile gelen dalgaların sesine, el ele tutuşarak şarkı söyleyen deniz kızlarının sesinin yankısı karışacak... Kumlara uzanmış delikanlının yüreğinde fırtınalar koparken, sahilde saçları dalgalanan genç kızın yanakları al al olacak… Gitgide batan güneşin sıcacık fısıltılarına kulak verecek çırpınan deniz… Rüzgâr akşamın efsunlu rengiyle sahildeki ağaçların yapraklarını ve evlerin çatılarını boyayacak… Kuşların küçük gagalarından, esrarlı lehçelerinden dualar uzanacak göklere... Derinlere sürü halinde inen balıkların kahkahalarını duyup irkileceksiniz birden…

Hazân mevsimidir şimdi… Doğanın hüzün mevsimi… Yüreklerde hicran, dudaklar kıpırtılı, eller mahzun, gözler yaşlı… Çok ses yitip gitmiştir bu mevsimde… Sarı yapraklar arasında yankılanır fısıltıları… Yağmurun gözyaşlarına karışmıştır düşen çiğler… Dökülen yaprakların sesinden duyulur gamlı mısralar… Kanatır suskun yürek yaralarını… İçine kapanır duygular, ses vermez… Suskun yapraklar çiğnendikçe ayaklar altında, inler ve belli etmez… Ansızın gelen bir rüzgârın anaforuna kapılıp dağılırlar çil yavrusu gibi… Her birinin dilinden duyulur ağıtlar… Bir vedâ şarkısının son nakaratını söylemektedirler hep birden… Nemlidir hepsinin gözleri… El sallarlar son güçleriyle düştükleri köşelerden…
Taşlar seslenmek isterlerse de gördükleri ve işittikleriyle suskundur dilleri. Kıpırtısız bakarlar. Onların sesini gönül gözü açık olanlar duyar ancak. Ne söylerler bilirler... Geçmiş binlerce yılın şahididir onlar, sessizce anlatırlar...

Ey, gönlümün içli kuşu,
Ey, nefeslendiğim.
Susayıp kandığım bereketli çeşme...
Bembeyaz bulutlarına uzanıp dinlendiğim
Göklerimin salıncağı.,
Sevdiğim, özlediğim...

Seni düşünüyorum anne,
Sırtını güneşe vermiş
Oturuyorsun.
Elinde örgün,
Yüreğinde evlât hasreti,
Gözlerin dalgın...

Kayarken ufuktan, akarken zaman,
Dökülüyor yıllar ak saçlarından,
Kopan takvim gibi uçuşup bir bir,
Anne, hasret yaşları gözümde bir sis...

Titriyor dudağım, dalmış gözlerim,