Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Bir başak gibi yükseldi göklere, dimdik...
Toprağın buğusu gibi yükseldi,
Savruldu dualar bulutlara...
Yakan alevdi yakarışlar,
Uzadı göklere sessizce
Ve sustu dil...

Süzüldü kuşlar gibi yalnızlığım,
Süzüldü bulutlara kanat çırparak,
Issız dağların doruklarında konakladı sessizce...
Sessizlik döküldü gönül ovalarına
Çisil çisil,
Sana susuzluğum arttıkça...

ZEYNEP NİLGÜNE

Z Zambaklar açmış, kokuyor baygın,
E En kuytu köşelerde hep sereserpe,
Y YIldızlar gülümsüyor solgun yüzüne...
N Ne zaman düşünsem, aklıma düşsen

Gelişi; bir yaz güneşi gibi ısıtırdı,
Taa içimde duyardım sıcaklığını...
Gözleri yağmur toplamış bulutlar gibi...
Hüzün; uzayan yollardı, çizilmiş alnına...
Gözlerine bakınca bir an,
Düşerdim bilmediğim yollara,

Her zaman kelimelerle anlatamayız derdimizi…
Bazen noktalarla,
Bazen işaretlerle…
Kimi zaman da suskunluklarımız anlatır çok şeyi…

Üç nokta, üç biçâre suskun olur bazen,

Bir vapur kayıp gidiyordu sessizce...
Kayıyordu suların üstünde...
Dalgın gözlerimde sen,
Yanan yüreğimde sen,
Özlemlerimde hep sen vardın.
Gülen bakışlarını hatırladım,

Tutmak,
Bir çocuğun elini,
Yumuk yumuk, küçücük...
Sevgi doldurmak ellerine,
Yürek yürek...

İ İnci tanesi gibi, pırıl pırıl gülüşler
N Nur saçan bir bakışla dostlarına gülümser.
C Candan dost, güzel insan, gerçek olsun o düşler,
İ İçimden bir ses ona der ki sensin iyimser....

G Gül bahçesine girip, güllerden sevgi alan,

KARLAR YAĞDI İSTANBUL’A LÂPA LÂPA...

Ah, sevgili komşular.... Ah, güzel gönüllü, can dostlar... Hiç unutulmayacaksınız... Ömrüm oldukça, o güzel anılar ve eski fotoğraflar, yaşatacak hep o geçen günleri...

Yıl 1998... Erenköy’ de yeni bir çevre, yeni taşındığımız bir ev... Bilmediğim bir çevre. Mutaassıp insanların oturduğu bir apartman. Eşim, rahmetli annem ve ben, tatlı bir heyecan içindeyiz. Apartmana girip çıkarken karşılaştığım komşu kadınlara gülümsüyorum. Nedense karşımda sanki bir duvar varmışcasına durgun ve gülümsemeyen yüzler... Tebessümüm dudaklarımda donup kalıyor. Oysa ne umutlarla tutmuştuk bu evi... Ben de bir insanım onlar gibi…
Ev sahibemle tanışıyorum. Başörtülü, sakin bir insan. Ayak üstü konuşmalarımdan, onun da şiir yazdığını, kitap okuduğunu öğreniyorum. Dingin ve gülümseyen bir yüz, bana huzur veriyor.

Karşı evin kapısı gıcırdayarak açıldı. Arkama baktım. Bana gülümseyen gözler yine karşımdaydı. İri iri açılmış, bir şey anlatıyordu sanki. Yarabbi? Hİç bu kadar içten, duygulu bakışlarla karşılaşmamıştım. Dikkatle inceledim.Dokuz, on yaşlarında ya var, ya yoktu. Solgun, ince yüzünde ilk önce o iri anlamlı gözler göze çarpıyordu. Düzgün burnu, ufak ağzı, duru bir teni vardı. İnce, uzun kolları ve bacakları basma elbisesinin bolluğunda, daha da incelip uzuyordu sanki...
İki gün önce idi.Karşı eve taşınanların çocuğuna bakan, oraya buraya yollanan küçük bir hizmetçi olduğunu daha sonra öğrendim. Taş merdivene oturmuş, başını dizlerine dayamıştı. Duruşu nedense beni etkiledi. Yavaşça saçlarını okşadım. Geri kaçarcasına, korkuyla irkilerek yüzüme baktı. İtilmeye alışmış bu çocuk, benim okşamama bir anlam verememiş, hayretle bana bakıyordu. Şefkâtle yaklaşıp, onunla konuşmaya çalıştım. Gözleri yavaş yavaş gülümsedi. Ama hâlâ ürkekti. İsmini sordum. Duyulur duyulmaz bir sesle:''Ayşe,'' dedi.
Neden beni bu çocuk bu kadar duygulandırmıştı? Ara sıra içime dolan keder dalgası yine kapladı beni. Eve dalgın dalgın yürüdüm. Ne dokunaklı bakışlar? Elimde olmadan hep onu düşünüyordum.
Sabahleyin erkenden kalkıp pencereleri açtım. Taze sabah kokusu içime doldu. İşte yine pencerede bana gülümsüyordu küçük kız. Sevinçle, ilgiyle, âdeta benim ilgimi isteyen bir bakışla bakıyordu bana. Çoktan uyanmış gibiydi. Konuşmadan, gözlerini kırpmadan öylece bakıyordu. âniden irkildi.
Belli ki içerden seslenmişlerdi. Koşarak kayboldu. Evet, sabah işleri beni bekliyordu.Yine, her günkü gibi, önce mutfağa girecektim...
Dışarda acı bir fren sesi...Koşuşmalar, bağrışmalar...O hüzün yine kapladı içimi. Pencereye giderken o duygulu bakışlar yine karşımdaydı sanki... Küçük kız bana gülümsüyormuş gibi geldi.