Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Karşı evin kapısı gıcırdayarak açıldı. Arkama baktım. Bana gülümseyen gözler yine karşımdaydı. İri iri açılmış, bir şey anlatıyordu sanki. Yarabbi? Hİç bu kadar içten, duygulu bakışlarla karşılaşmamıştım. Dikkatle inceledim.Dokuz, on yaşlarında ya var, ya yoktu. Solgun, ince yüzünde ilk önce o iri anlamlı gözler göze çarpıyordu. Düzgün burnu, ufak ağzı, duru bir teni vardı. İnce, uzun kolları ve bacakları basma elbisesinin bolluğunda, daha da incelip uzuyordu sanki...
İki gün önce idi.Karşı eve taşınanların çocuğuna bakan, oraya buraya yollanan küçük bir hizmetçi olduğunu daha sonra öğrendim. Taş merdivene oturmuş, başını dizlerine dayamıştı. Duruşu nedense beni etkiledi. Yavaşça saçlarını okşadım. Geri kaçarcasına, korkuyla irkilerek yüzüme baktı. İtilmeye alışmış bu çocuk, benim okşamama bir anlam verememiş, hayretle bana bakıyordu. Şefkâtle yaklaşıp, onunla konuşmaya çalıştım. Gözleri yavaş yavaş gülümsedi. Ama hâlâ ürkekti. İsmini sordum. Duyulur duyulmaz bir sesle:''Ayşe,'' dedi.
Neden beni bu çocuk bu kadar duygulandırmıştı? Ara sıra içime dolan keder dalgası yine kapladı beni. Eve dalgın dalgın yürüdüm. Ne dokunaklı bakışlar? Elimde olmadan hep onu düşünüyordum.
Sabahleyin erkenden kalkıp pencereleri açtım. Taze sabah kokusu içime doldu. İşte yine pencerede bana gülümsüyordu küçük kız. Sevinçle, ilgiyle, âdeta benim ilgimi isteyen bir bakışla bakıyordu bana. Çoktan uyanmış gibiydi. Konuşmadan, gözlerini kırpmadan öylece bakıyordu. âniden irkildi.
Belli ki içerden seslenmişlerdi. Koşarak kayboldu. Evet, sabah işleri beni bekliyordu.Yine, her günkü gibi, önce mutfağa girecektim...
Dışarda acı bir fren sesi...Koşuşmalar, bağrışmalar...O hüzün yine kapladı içimi. Pencereye giderken o duygulu bakışlar yine karşımdaydı sanki... Küçük kız bana gülümsüyormuş gibi geldi.

Bak, yine duyuldu uzaklardan o kemanın sesi,
Ne mahzun bir melodisi var...
Özlem rıhtımlarında gözyaşları,
Damlasın benimkiler de ne çıkar?

Usulca öp yüzümü gitmeden,

Bambaşka bir sıcaklık gözlerinde,
Bir doyulmaz hayatsın ki dolan soluklarıma,
Tenimi, usul usul okşayan yaz yağmurusun...
Uzatınca avuçlarımı,
Damla damla sen dolarsın,
Sokulup bakarsın,

Mutlu gülüşler doğmalı gözlerinden,
Esmeli usulca mutluluk rüzgârları
Leylak rengi umutlara kanat açarak...
Tatlı bir kuş cıvıldamalı dilinde,
En coşkulu sesle durmadan.
Masal güzelliğinde bakmalı gözlerin...

Hayat, ölüm, evrende bitmeyen alış veriş,
Kimle kim arasında ebedi değiş tokuş.
Gelirken karşılanır, giderken uğurlanır,
Dünyadan bir meçhule bir nevi gidiş geliş.

Ne getirir oradan, ne doldurup yollanır?

Önce hüzün döküldü,
Sonra sararan yapraklar...
Bir yol ki uzanan önümde,
Bir yol ki alabildiğince...
Sarı, kızıl, kahve yapraklar,
Hepsinin saçlarında tel tel aklar...

Tertemiz bir sudur sanki, çağıl çağıl çağlayan,
Tazecik bir gül fidanı, bak gülerken, ağlayan.

Gözleri ki, mavi mavi, pırıl pırıl bir deniz...
Yüreğiyse, sevgi dolu ve kar gibi lekesiz..

Ah gönül, ah gönül, yaralı gönül,
Yürek sızım sızım, yanar, yanarsın.
Ezelden bahtı da karalı gönül,
Acılar, aşındır, her dem banarsın…

Dertlerin bağrını saralı gönül,

Karanlıklar bürüdü tüm gökyüzünü,
Kanat çırpıp uçtu, gönlümden kuşlar...
Yağmur getirince acıyı, hüznü,
Doluyor gözüme, doluyor yaşlar...

Esiyor başımda rüzgârlar gamla,

SENİ YÜREĞİMDE GÖTÜRÜYORUM...

Ne kadar hüzünlüdür tren sesleri,
Uzun bir ıslık gibi, uzayan çığlık...
Pencerelerde asılan mahzun bakışlar...