Haksız Düzen Şiiri - Kasım Kobakçı

Sessiz kalsam da, hep ruhum daralır,
Cahiller susmuyor, laftan anlamaz,
Zalimler gülerken, betim sararır,
Haksız düzene, hiç yürek dayanmaz.
*
Zenginler, malına servet katarken,
Gariban, borçlarla derde batarken,
Hırsızlar sarayda, rahat yatarken,
Haksız düzene, hiç yürek dayanmaz.
*
Torpili kapanlar, makama geçer,
Liyakat kalmamış, kötüyü seçer,
Masumun kanını, sülükler içer,
Haksız düzene, hiç yürek dayanmaz.
*
Doğayı, talanla sattı tüccarlar,
Çöllere dönüştü, yeşil diyarlar,
Kurudu nehirler, bitti pınarlar,
Haksız düzene, hiç yürek dayanmaz.
*
Adalet kaybolmuş, mahkemelerde,
Dürüstler sürünür, karanlık yerde,
Merhem çalınmıyor, kanayan derde,
Haksız düzene, hiç yürek dayanmaz.
*
Sefalet, milleti esir alırken,
Soyguncu zalimler, zengin olurken,
Umutlar, tümüyle boşa solarken,
Haksız düzene, hiç yürek dayanmaz.
*
Cahilin sözüne, saygı duyulur,
Alimin önüne, pusu kurulur,
Gerçeği anlatan, hemen vurulur,
Haksız düzene, hiç yürek dayanmaz.
*
Fabrika bacası, zehir kusarken,
Kötüler kükreyip, hakka basarken,
Aydınlık beyinler, korkup susarken,
Haksız düzene, hiç yürek dayanmaz.
*
Esnafın dükkanı, kepenk kapatmış,
Patronlar, işçiyi sokağa atmış,
Arsızlar, vatanı yabana satmış,
Haksız düzene, hiç yürek dayanmaz.