Hakkın Buyrukları Şiiri - Kasım Kobakçı

Yüce nebi, kutlu sözün aydınlatır ufukları,
Karanlıkta yol arıyor, müminlerin umutları,
Sonsuzluğa doğru koşar, yiğitlerin yürekleri,
Zalimlerin sarayını yıkar, hakkın buyrukları.
*
Gönüllerde açan güller, cennetlerden selam saçar,
Doğruluğun rehberine varmak için, kuşlar uçar,
Huzur bulur inananlar, sabahlara ulaşırken,
Hakikatin pınarından içen insan, coşup taşar.
*
Yeryüzüne nurlar yağar, bu muazzam mesajınla,
Gönülleri fethedersin, bitmez yüce inancınla,
Dağlar denizler şahittir, hakka giden adımlara,
Aydınlanır bütün cihan, dillerdeki tek adınla.
*
Kışlar döner ilkbahara, çiçek açar bütün beyaz,
Yüreklerde filizlenir, bitmek bilmez tatlı niyaz,
Gözyaşları silindikçe, dertlilere şifa gelir,
Üşüyenler ısınırken, biter canda acı ayaz.
*
Yetimlerin başucunda, bekliyorken ulu lider,
Gariplere kucak açıp, yaraları saran önder,
Küfürlerin siyahlığı, ortasından dolaşmadan,
İyilikle yeşerecek, tohumları eken nefer.
*
Yoksulların meclisinde, otururken güzel sırdaş,
Kardeşliğin köprüsünü, kuranlara mutlak yoldaş,
Mazlumların dertlerine, derman sunan ellerinle,
Ağlayanlar gülümserken, gözlerinden akıyor yaş.
*
Karlı dağlar zirvesinden, kopup gelen duru kaynak,
Çoraklaşmış topraklara, hayat sunan yeşil yaprak,
Susamışlar kana kana, yudumlarken serin suyu,
Mahşer günü, günahlardan kurtulacak ulu sancak.
*
Gökyüzünden yeryüzüne inen, kutsal emirlerin,
Adaleti sağlayacak, sarsılmayan derin zemin,
Aydınlıklar ülkesine ulaşmalı, koşan atlar,
Müjdelenen cennetlere, layık durur saf ümmetin.